ഗോവിന്ദന്റെ ഉദാത്തമായ സേവനം / ശ്രീ ചൈതന്യലീല (ഭാഗം 11 )

വംഗദേശ ഭക്തന്മാരുടെ ഭക്തിവാത്സല്യം

ഓരോ വർഷവും ബംഗാളിൽ നിന്നും പുരിയിലെത്തുന്ന ഭക്തന്മാർ ചതുർമ്മാസ്യത്തിന് ശേഷവും അവിടെനിന്നും മടങ്ങാൻ വിമുഖത കാണിച്ചിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ അവരെ മടക്കി അയക്കാൻ മഹാപ്രഭുവിനും വൈമനസ്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഓരോ വർഷവും അവർ തങ്ങളുടെ മടക്കയാത്ര ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ വീതം നീട്ടിവെച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ അവർ മടങ്ങാൻ തയ്യാറായ സമയം ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവൻ അത്യന്തം വികാരാധീനനായി ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: “എന്റെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് നിങ്ങളെല്ലാവരും ഇത്രയേറെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ വരുന്നത്. അദ്വൈത ആചാര്യർക്ക് പ്രായമായെങ്കിലും അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ഇവിടെ വരുന്നു. എന്നോടുള്ള വിരഹം താങ്ങാനാവാതെ നിത്യാനന്ദ പ്രഭു ‘ബംഗാളിൽ താമസിച്ച് പ്രചാരണം നടത്തണം’ എന്ന എന്റെ കൽപ്പന പോലും മറികടന്ന് ഇവിടേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. എന്നോട് ഇത്രയേറെ സ്നേഹമുള്ള നിങ്ങൾക്ക് പകരം നൽകാൻ എന്റെ പക്കൽ ഒന്നുമില്ല. ഈ ശരീരം അല്ലാതെ മറ്റൊരു സമ്പാദ്യവുമില്ലാത്ത ഒരു പാവം സന്യാസിയാണ് ഞാൻ. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ അഗാധമായ സ്നേഹത്തിന് പകരമായി ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നു.”

സ്നേഹനിർഭരമായ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭക്തരുടെ ഹൃദയം ഉരുകുകയും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദാശ്രുക്കൾ ഒഴുകുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു തന്റെ എല്ലാ ഭക്തരെയും ആലിംഗനം ചെയ്തു യാത്രയാക്കി. അവർ തങ്ങളുടെ ലൗകിക കർമ്മങ്ങൾക്കായി സങ്കടത്തോടെയാണെങ്കിലും സ്വഭവനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.

ജഗദാനന്ദന്റെ ചന്ദനത്തൈലം

ബാല്യകാലം മുതൽക്കേ ഗൗരാംഗന്റെ ആത്മമിത്രമായിരുന്നു ജഗദാനന്ദ പണ്ഡിതൻ. ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവൻ സന്യാസം സ്വീകരിച്ച് പുരിയിലെത്തിയപ്പോൾ ജഗദാനന്ദനും അവിടുത്തെ അനുഗമിച്ചു. കൃഷ്ണലീലയിൽ ഭഗവാന്റെ പത്നിമാരിൽ പ്രമുഖയായ സത്യഭാമയായിരുന്നു ജഗദാനന്ദ പണ്ഡിതൻ. കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹപൂർവ്വമായ പിണക്കങ്ങൾക്കും കലഹങ്ങൾക്കും സത്യഭാമ പ്രസിദ്ധയായതുപോലെ തന്നെ, മഹാപ്രഭുവിനോട് പലപ്പോഴും പരിഭവം കാണിക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു ജഗദാനന്ദനും. ഭഗവാൻ അവിടുത്തെ ഈ ഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുകയും അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ മഹാപ്രഭുവിന്റെ സന്ദേശങ്ങളുമായി ജഗദാനന്ദൻ ബംഗാളിലേക്ക് പോയി. അവിടെയായിരുന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം ധാരാളം ചന്ദനമുട്ടികൾ ശേഖരിക്കുകയും ഏറെ അധ്വാനിച്ച് അതിൽ നിന്നും സുഗന്ധിയായ ചന്ദനത്തൈലം വേർതിരിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ആ തൈലം മഹാപ്രഭുവിന്റെ ശിരസ്സിൽ തേച്ചുനൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. ഒരു തുള്ളി പോലും പാഴാക്കാതെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ആ മൂല്യമേറിയ തൈലം ഒരു വലിയ ഭരണിയിലാക്കി അദ്ദേഹം പുരിയിലെത്തിച്ച് ഭഗവാന് സമർപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഭഗവാൻ അത് നിരസിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഒരു സന്യാസിയാണ്. സന്യാസിയായ ഞാൻ ഇത്ര സുഗന്ധമുള്ള തൈലം ഉപയോഗിച്ചാൽ ഞാൻ സ്ത്രീസമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നു എന്ന് ജനങ്ങൾ കരുതും. അതിനാൽ നിന്റെ പ്രയത്നം സഫലമാകാൻ ഈ തൈലം ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തിലെ വിളക്കുകൾ കത്തിക്കാനായി നൽകുക.”

ജഗദാനന്ദന്റെ പരിഭവം

ഇതുകേട്ട് കടുത്ത കോപമുണ്ടായ ജഗദാനന്ദൻ തൈലം നിറച്ച ഭരണിയെടുത്ത് മുറ്റത്തെറിഞ്ഞു ഉടച്ചു. തുടർന്ന് തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി വാതിലടച്ചു കിടന്നു. മൂന്നുദിവസത്തോളം അദ്ദേഹം ആഹാരമൊന്നും കഴിച്ചില്ല. നാലാം ദിവസം ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലെത്തി വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു: “ജഗദാനന്ദാ, ഇന്ന് എനിക്കായി ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാമോ?”

ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ജഗദാനന്ദൻ തന്റെ പരിഭവം മറന്ന് എഴുന്നേറ്റ് സ്നാനം ചെയ്ത് ഭഗവാന് വേണ്ടി വലിയൊരു സദ്യ തന്നെ ഒരുക്കി. അദ്ദേഹം തന്നെ ഭഗവാന് ഭക്ഷണം വിളമ്പുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ പാത്രത്തിൽ ഭക്ഷണം നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും കഴിക്കാൻ പ്രഭുവിനെ നിർബന്ധിച്ചു. താൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തിയാൽ ജഗദാനന്ദൻ വീണ്ടും മനസ്സ് വിഷമിച്ച് ഉപവാസം തുടരുമെന്ന് ഭയന്ന ഭഗവാൻ അത്യധികം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഒടുവിൽ, പതിവിലും പത്തിരട്ടി ആഹാരം കഴിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞ് ജഗദാനന്ദനോടും പ്രസാദം സ്വീകരിക്കാൻ ഭഗവാൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു.