ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ അന്തിമവർഷങ്ങൾ. / ശ്രീ ചൈതന്യലീല (ഭാഗം 12 )

പ്രേമഭാവത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ

തന്റെ അവതാരലക്ഷ്യത്തിന്റെ അവസാന പതിനെട്ടു സംവത്സരങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീ ചൈതന്യമഹാപ്രഭു പുരി (ശ്രീക്ഷേത്രം) വിട്ടു ഒരിടത്തും പോയിരുന്നില്ല. ആ കാലയളവിൽ ശ്രീകൃഷ്ണവിരഹത്താലുണ്ടാകുന്ന തീവ്രമായ ആനന്ദത്തിലും വിഷാദത്തിലും അദ്ദേഹം ആമഗ്നനായിരുന്നു. പകൽസമയങ്ങളിൽ വിവിധ ഭക്തിസേവനങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിനെ അല്പം നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും, രാത്രികാലങ്ങളിൽ കൃഷ്ണവിരഹം അദ്ദേഹത്തിന് അവാച്യമായ വേദന നൽകി പോന്നു. വൃന്ദാവനം വെടിഞ്ഞു മഥുരയിലേക്ക് പോയ കൃഷ്ണനെ ഓർത്തു രാധാറാണി അനുഭവിച്ച അതേ വിരഹഭാവമായിരുന്നു മഹാപ്രഭുവിന്റേതും.

ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഭഗവാൻ മൂന്നു തരത്തിലുള്ള അവസ്‌ഥകളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ബാഹ്യബോധത്തോടെ ലൗകികമെന്നോണം ആളുകളോട് സംസാരിക്കും; മറ്റു ചിലപ്പോൾ പകലോ രാത്രിയോ എന്നറിയാത്ത വിധം പരിസരബോധം വെടിഞ്ഞു കൃഷ്ണസ്മരണയിൽ മാത്രം മുഴുകിയിരിക്കും. വേറെ ചിലപ്പോഴാകട്ടെ ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകൾക്കും മധ്യേയുള്ള ഒരു അർദ്ധബോധാവസ്ഥയിലായിരിക്കും അദ്ദേഹം. സ്വരൂപ ദാമോദരൻ, രാമാനന്ദ രായർ, ഗോവിന്ദൻ എന്നിവരായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിത്യസഹചാരികൾ.

രാത്രികാലങ്ങളിൽ രാധാറാണിയുടെ ഭാവം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം രാമാനന്ദ രായരുടെയോ സ്വരൂപ ദാമോദരന്റെയോ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു വിങ്ങിക്കരയുമായിരുന്നു: “ഹാ! കഷ്ടം! എന്റെ പ്രാണസഖാവായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ എന്നെ ദുഃഖസാഗരത്തിലാഴ്ത്തി മഥുരയിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. അവനില്ലാതെ എനിക്കെങ്ങനെ ജീവിക്കാനാകും? എന്റെ പ്രിയതമനെ കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ എവിടെപ്പോകും?” പ്രഭുവിന്റെ ഈ വിരഹതാപമകറ്റാൻ സ്വരൂപ ദാമോദരനും രാമാനന്ദ രായരും കൃഷ്ണലീലകൾ പാടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിഭാവങ്ങളെ ഉണർത്തുകയും ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.

മണൽക്കുന്നിനെ ഗോവർദ്ധനമായി കണ്ട പ്രയാണം

ഒരു ദിവസം ഉച്ചസമയത്ത് സമുദ്രസ്നാനത്തിനായി പോവുകയായിരുന്ന മഹാപ്രഭു ദൂരെ ഒരു മണൽക്കുന്ന് കണ്ടു. ഭഗവാന്റെ ദിവ്യമായ ഉന്മാദാവസ്ഥയിൽ ആ മണൽക്കുന്നിനെ അദ്ദേഹം ഗോവർദ്ധന ഗിരിയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഉടൻതന്നെ ഗോപികമാർ ഗോവർദ്ധനത്തെ പുകഴ്ത്തി പാടിയ ശ്ലോകങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അദ്ദേഹം അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ഠം ഇടറുകയും കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അശ്രുധാര കവിളിലൂടെ ഒഴുകുകയും ചെയ്തു. കാറ്റുപോലെ പായുന്ന മഹാപ്രഭുവിനെ പിന്തുടരാൻ ഭക്തർ പാടുപെട്ടു. ഭാവവിവശതയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോമകൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്തം പൊടിയുകയും ശരീരം വെളുത്ത നിറമായി മാറുകയും ചെയ്തു. സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകൾ കണക്കെ ശരീരം വിറച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ബോധരഹിതനായി മണ്ണിൽ വീണു. ഇതുകണ്ട് ഭക്തർ അത്യധികം പരിഭ്രാന്തരായി.

സേവകനായ ഗോവിന്ദൻ ഉടൻതന്നെ തന്റെ കിണ്ടിയിലെ ജലം പ്രഭുവിന്റെ ദേഹത്ത് തളിച്ചു. സ്വരൂപ ദാമോദരനും മറ്റു ഭക്തരും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കർണ്ണങ്ങളിൽ “കൃഷ്ണ! കൃഷ്ണ!” എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം “ഹരി! ഹരി!” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരാംഗപ്രഭു ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഭഗവാൻ ബാഹ്യബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നതിൽ ഭക്തർ ആശ്വസിച്ചുവെങ്കിലും, അർദ്ധബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്ന മഹാപ്രഭു കൃഷ്ണവിരഹത്താൽ വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ദുഃഖത്തോടെ സ്വരൂപ ദാമോദരനോട് ചോദിച്ചു: “എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ തിരികെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്? ഗോവർദ്ധന മലനിരകളിൽ രാധാറാണിയോടും ഗോപികമാരോടുമൊപ്പം ലീലകളാടുന്ന കൃഷ്ണനെ ഞാൻ ദർശിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ദിവ്യസുഖത്തിൽ നിന്നും എന്നെ എന്തിന് മാറ്റിനിർത്തി?”