പുരിയിലേക്കുള്ള മടക്കം
രണ്ടു വർഷത്തെ തീർത്ഥാടനത്തിന് ശേഷം ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു പുരിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തർക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടിയ അനുഭൂതിയാണുണ്ടായത്. നിത്യാനന്ദ പ്രഭു, ജഗദാനന്ദൻ, മുകുന്ദൻ, സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ തുടങ്ങിയവരെയാണ് അദ്ദേഹം ആദ്യം കണ്ടുമുട്ടിയത്. രാമാനന്ദ രായരുടെ ഭക്തിമഹിമയെക്കുറിച്ച് ഭഗവാൻ ഭട്ടാചാര്യരോട് പുകഴ്ത്തി സംസാരിച്ചു. രാജഗുരുവായ കാശി മിശ്രന്റെ ഭവനത്തിൽ മഹാപ്രഭുവിനായി ഭട്ടാചാര്യർ ഒരു മുറി ഒരുക്കിയിരുന്നു. ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തിന് സമീപമാണെങ്കിലും തികച്ചും ശാന്തവും ഏകാന്തവുമായ ഒരിടമായിരുന്നു അത്.
അതിനുശേഷം, മഹാപ്രഭുവിന്റെ ഗുരുഭ്രാതാവായ പുരുഷോത്തമ ആചാര്യർ തന്റെ ഗുരുവായ ഈശ്വര പുരിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഭഗവാന്റെ നേരിട്ടുള്ള സേവനത്തിനായി പുരിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഗുരുവാജ്ഞയായതിനാൽ മഹാപ്രഭു അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ അന്തരംഗ സേവകനായി സ്വീകരിച്ചു.
നവദീപത്തിൽ നിന്നുള്ള പുരുഷോത്തമ ആചാര്യർ ‘സ്വരൂപൻ’ എന്ന പേരിൽ സന്യാസം സ്വീകരിച്ച് പുരിയിലെത്തിയപ്പോൾ, മഹാപ്രഭു അദ്ദേഹത്തെ ‘സ്വരൂപ ദാമോദരൻ’ എന്ന് വിളിക്കുകയും തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായി ചേർത്തുനിർത്തുകയും ചെയ്തു. സ്വരൂപ ദാമോദരൻ അഗാധപണ്ഡിതനും ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ വലിയ ആധികാരികതയുള്ള വ്യക്തിയുമായിരുന്നു. മറ്റ് ഭക്തർക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും തത്ത്വപരമായ പിശകുകൾ സംഭവിച്ചാൽ പോലും സ്വരൂപ ദാമോദരൻ തെല്ലും പതറാതെ അവ തിരുത്തിക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു. കൂടാതെ, ഗൗരാംഗപ്രഭുവിന്റെ ആന്തരികമായ ഭാവങ്ങളെ തൊട്ടറിഞ്ഞ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിരസത്തെ ഉണർത്തുന്ന അതിഗൂഢമായ കീർത്തനങ്ങൾ മധുരമായി പാടുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചിരുന്നു. അത്രമേൽ ആത്മബന്ധമായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഭഗവാനുമായി പുലർത്തിയിരുന്നത്.
പ്രതാപരൂദ്ര മഹാരാജാവിന്റെ വിരഹം
ഒറീസ്സാ ചക്രവർത്തിയായ പ്രതാപരൂദ്രൻ ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവന്റെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളെയും അഗാധമായ കൃഷ്ണഭക്തിയെയും കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ്, അദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ട് ദർശിക്കാനായി അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു സന്യാസി രാജാക്കന്മാരുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നത് ഉചിതമല്ലെന്ന് കരുതിയ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു രാജാവിനെ കാണാൻ വിസമ്മതിച്ചു. “ഭൗതിക ജീവിതത്തിന് അപ്പുറം ഭഗവാന്റെ ദിവ്യമായ പ്രേമഭക്തിയിൽ മുഴുകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരുവന്, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഭൗതികവാദികളെ കാണുന്നതും സ്ത്രീകളെ സന്ദർശിക്കുന്നതും വിഷപാനം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ നികൃഷ്ടമാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇതുകേട്ട് മനംനൊന്ത മഹാരാജാവ്, തനിക്കുവേണ്ടി ശുപാർശ ചെയ്യാനായി സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യരോടും രാമാനന്ദ രായരോടും വീണ്ടും വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ “ഇല്ല” എന്ന കാര്യത്തിൽ ഭഗവാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്. താൻ പുരി വിട്ടുപോകുമെന്ന് പോലും അദ്ദേഹം ഭക്തരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഭട്ടാചാര്യർ ഈ വിവരം രാജാവിനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു. അദ്ദേഹം അത്യധികം ദുഃഖിക്കുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ മഹാപ്രഭുവിന്റെ കാരുണ്യം തനിക്ക് ലഭിക്കുമെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയിൽ രാജാവ് ഉറച്ചുനിന്നു.
നവദീപവാസികളുടെ ആഗമനം
ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥനെ തന്റെ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും ഗുണ്ടിച എന്ന മറ്റൊരു ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് വലിയ രഥത്തിൽ എഴുന്നള്ളിക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ഉത്സവമാണ് രഥയാത്ര. ഈ മഹോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനായി പണ്ടുകാലം മുതലേ ബംഗാളിൽ നിന്നും അനേകം തീർത്ഥാടകർ പുരിയിലേക്ക് വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ആ പതിവ് പിന്തുടർന്ന്, നവദീപത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഗൗരാംഗപ്രഭുവിന്റെ ഭക്തന്മാരിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും അദ്ദേഹത്തെ ദർശിക്കാനായി വർഷം തോറും രഥയാത്ര സമയത്ത് പുരിയിലേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. വർഷകാലത്തെ നാലു മാസങ്ങൾ അവർ ഭഗവാനോടൊപ്പം അവിടെത്തന്നെ വസിച്ചു.
ആദ്യവർഷം ഇരുന്നൂറിലധികം ഭക്തരടങ്ങിയ ഒരു സംഘമാണ് പുരിയിലെത്തിയത്. ഒരിക്കൽ നിരാകാരവാദിയായിരുന്ന സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ തങ്ങളോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും കീർത്തനം പാടുന്നതും കണ്ട് ഭക്തരെല്ലാം അത്ഭുതപ്പെടുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
അൽപ്പകാലത്തിനുള്ളിൽ ഹരിദാസ ടാക്കൂർ ബംഗാളിൽ നിന്നും എത്തിച്ചേർന്നു. അതിപ്രശസ്തനായ ഭക്തനായിരുന്നിട്ടും ഒരു ഇസ്ലാം കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു എന്ന കാരണത്താൽ ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ മഹാപ്രഭു അദ്ദേഹത്തിനായി പ്രത്യേകമായ ഒരു താമസസ്ഥലം ഒരുക്കി നൽകി. എല്ലാ ദിവസവും അദ്ദേഹത്തിന് ഭഗവാന്റെ മഹാപ്രസാദം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും, ഭഗവാൻ നേരിട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസതിയിലെത്തി ദർശനം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഭക്തൻ ഭഗവാനിൽ പൂർണ്ണമായി ശരണം പ്രാപിച്ചാൽ, ക്ഷേത്രദർശനം തടയപ്പെട്ടാലും ഭക്തനെ കാണാൻ ഭഗവാൻ തന്നെ നേരിട്ടെത്തും എന്ന സത്യം ഇതിലൂടെ ലോകത്തിന് വെളിപ്പെട്ടു.
ഗുണ്ടിച ക്ഷേത്ര ശുചീകരണം
എല്ലാ വർഷവും രഥയാത്രയ്ക്ക് തലേദിവസം, ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥന്റെ എഴുന്നള്ളത്തിന് മുന്നോടിയായി ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുചരന്മാരും ചേർന്ന് ഗുണ്ടിച ക്ഷേത്രം ശുചീകരിക്കുമായിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് ചൂലുകളും ജലപാത്രങ്ങളുമായി അവർ ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ പരിസരപ്രദേശങ്ങളും രണ്ടുതവണ പൂർണ്ണമായും തൂത്തുവാരുകയും ജലം ഒഴിച്ച് കഴുകി വൃത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് എഴുന്നള്ളാനുള്ള ഭക്തന്റെ ക്ഷണം ശ്രീകൃഷ്ണൻ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുൻപായി, ആ ഹൃദയത്തിലെ സകല അശുദ്ധികളും ഭക്തൻ തീർച്ചയായും നീക്കം ചെയ്യണമെന്ന മഹത്തായ തത്ത്വമാണ് ഈ ലീലയിലൂടെ ശ്രീ ചൈതന്യദേവൻ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തത്.
രഥയാത്രയിലെ ദിവ്യനൃത്തം
രഥയാത്ര ദിനത്തിൽ, ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥനെ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും പുറത്തെഴുന്നള്ളിച്ച് രഥത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. രാജ്യത്തെ ചക്രവർത്തിയായിരുന്നിട്ടും പ്രതാപരൂദ്ര മഹാരാജാവ് സ്വയം ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥന്റെ ഒരു എളിയ ദാസനായിട്ടാണ് കരുതിയിരുന്നത്. അതിനാൽ രഥയാത്ര ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപായി അദ്ദേഹം സ്വർണ്ണച്ചൂലുകൊണ്ട് വീഥികൾ തൂത്തുവൃത്തിയാക്കി. രാജാവിന്റെ ഈ വിനയപൂർവ്വമായ സേവനം ഭഗവാൻ ചൈതന്യനെ അത്യധികം ആകർഷിച്ചു.
ഘോഷയാത്രയിൽ ഏഴ് സങ്കീർത്തന സംഘങ്ങൾ പങ്കെടുത്തു. ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥന്റെ വിടർന്ന മുഖപത്മത്തിലേക്ക് ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗരാംഗപ്രഭു ഒരേസമയം ഏഴ് സംഘങ്ങളിലും മാറിമാറി നൃത്തം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ സംഘത്തിലുള്ള ഭക്തരും മഹാപ്രഭു തങ്ങളുടെ കൂടെ മാത്രമാണ് നൃത്തം ചെയ്യുന്നതെന്ന് കരുതി ആനന്ദിച്ചു. എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ പരമഭക്തരായ അനുചരന്മാർക്ക് മാത്രം മഹാപ്രഭു ഏഴ് രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് സർവ്വവ്യാപിയായി വിളങ്ങുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചു. സ്വർണ്ണമല പോലെ തേജസ്സുറ്റ ഗൗരാംഗൻ വായുവിൽ ഉയർന്നുചാടി നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ ഭൂമി തന്നെ മറിഞ്ഞുപോകുമെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു.
തുടർന്ന്, ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ വിവിധ ശാസ്ത്രങ്ങളിലെ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ജഗന്നാഥന് സമർപ്പിച്ചു. ലൗകികമായ പ്രണയകവിതയെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഗീതവും അദ്ദേഹം ആലപിച്ചു; അതിന്റെ നിഗൂഢമായ അർത്ഥം സ്വരൂപ ദാമോദരന് മാത്രമേ അന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. എങ്കിലും പിൽക്കാലത്ത് ശ്രീരൂപ ഗോസ്വാമിയും ആ ഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വൃന്ദാവനം വിട്ടുപോയ ശ്രീകൃഷ്ണനെ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ ശ്രീമതി രാധാറാണിക്കുണ്ടായ അതേ വിരഹഭാവമായിരുന്നു മഹാപ്രഭു അപ്പോൾ ആവാഹിച്ചിരുന്നത്. ജഗന്നാഥ രൂപത്തിലുള്ള കൃഷ്ണനെ ദ്വാരകയിൽ നിന്നും (ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രം) വീണ്ടും വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് (ഗുണ്ടിച ക്ഷേത്രം) ആനയിക്കുന്ന ഭാവത്തിലാണ് മഹാപ്രഭു രഥയാത്രയെ അനുഭവിച്ചിരുന്നത്.
ജഗന്നാഥന്റെ രഥത്തിന് മുൻപിൽ നൃത്തം ചെയ്ത ഭഗവാൻ ചിലപ്പോൾ അതിവേഗം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, അപ്പോൾ ജഗന്നാഥ രഥവും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്ന് വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു. മഹാപ്രഭുവിന്റെ ചുവടുകൾ പതുക്കെയാകുമ്പോൾ ജഗന്നാഥനും മന്ദഗതിയിൽ നീങ്ങി. ഇപ്രകാരം ഭഗവാനും ഭക്തനും തമ്മിലുള്ള അവാച്യമായ അനുരാഗത്തിന് ആ രഥവീഥികൾ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.
ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു പ്രതാപരൂദ്ര മഹാരാജാവിന് കാരുണ്യം ഏകുന്നു
യാത്രമധ്യേ ജഗന്നാഥന്റെ രഥം അൽപ്പനേരം നിർത്തുക പതിവാണ്. ആ സമയത്ത് നൃത്തം ചെയ്ത് തളർന്ന മഹാപ്രഭു വിശ്രമിക്കാനായി അടുത്തുള്ള ഒരു തോട്ടത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ മുൻകൂട്ടി ഉപദേശിച്ചതനുസരിച്ച്, പ്രതാപരൂദ്ര മഹാരാജാവ് ആഭരണങ്ങളെല്ലാം വെടിഞ്ഞ് ഒരു സാധാരണ വൈഷ്ണവനെപ്പോലെ ലളിതമായ വേഷം ധരിച്ച് ആ തോട്ടത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഭക്തരുടെ അനുവാദത്തോടെ അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ ചൈതന്യന്റെ പാദങ്ങൾ പതുക്കെ തടവി സേവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒപ്പം ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ അതീവ സുന്ദരമായ ‘ഗോപീഗീതം’ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തു.
“തവ കഥാമൃതം…” എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗോപീഗീതത്തിലെ ഒൻപതാമത്തെ ശ്ലോകം കേട്ടമാത്രയിൽ ഗൗരാംഗൻ പരമാനന്ദത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കുകയും, “അങ്ങ് എനിക്ക് വിലമതിക്കാനാവാത്ത രത്നങ്ങളാണ് സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നത്; ഇതിന് പകരമായി നൽകാൻ എന്റെ കൈവശം ഒന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങയെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഭക്തിപാരവശ്യത്തോടെ ആ ശ്ലോകം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ രാജാവിനെ പുണരുകയും തന്റെ കാരുണ്യം അദ്ദേഹത്തിന് മേൽ വർഷിക്കുകയും ചെയ്തു. സർവ്വജ്ഞനാണെങ്കിലും, തന്റെ മുന്നിലുള്ളത് വേഷപ്രച്ഛന്നനായ ചക്രവർത്തിയാണെന്ന് അറിയാത്ത ഭാവത്തിലാണ് ഭഗവാൻ പെരുമാറിയത്.
രഥം ഗുണ്ടിചയിലേക്ക്
അനന്തരം ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥൻ തന്റെ യാത്ര പുനരാരംഭിച്ചു. എന്നാൽ അല്പദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് രഥം നിശ്ചലമായി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് വടം വലിച്ചിട്ടും രഥം ഒരഞ്ചു പോലും നീങ്ങിയില്ല. കരുത്തരായ മല്ലന്മാരെയും ആനകളെയും കൊണ്ടുവന്ന് പരിശ്രമിച്ചിട്ടും ഫലമുണ്ടായില്ല. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ എല്ലാവരും പരിഭ്രമിച്ചു. സത്യത്തിൽ ഭക്തർക്ക് തന്നെ സേവിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകാനാണ് ഭഗവാൻ രഥത്തിൽ വരുന്നത്; എങ്കിലും അദ്ദേഹം തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം മാത്രമാണ് ചലിക്കുന്നത്. അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞ് രഥത്തിന് പിന്നിലെത്തിയ ഗൗരാംഗപ്രഭു തന്റെ ശിരസ്സുകൊണ്ട് രഥത്തെ മൃദുവായി തള്ളി. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, രഥം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് ഉരുളാൻ തുടങ്ങി. ആകാശം മുട്ടുന്ന കീർത്തനഘോഷങ്ങളോടെ രഥയാത്ര ഗുണ്ടിച ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുകയും ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥൻ അവിടെ എഴുന്നള്ളുകയും ചെയ്തു.
ഭക്തർക്ക് യാത്രയയപ്പ്
ബംഗാളിൽ നിന്നുള്ള ഭക്തരെല്ലാം വർഷകാലത്തെ നാലു മാസങ്ങളും പുരിയിൽ തന്നെ വസിച്ചു. ഭഗവാൻ ചൈതന്യന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ ആനന്ദിച്ച അവർ ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥന്റെ പ്രീതിക്കായി ഒട്ടേറെ ഉത്സവങ്ങൾ ആഘോഷിച്ചു. നാലു മാസത്തിന് ശേഷം അവരോട് ബംഗാളിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഗൗരാംഗൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. ജാതിയോ വർണ്ണമോ നോക്കാതെ ബംഗാളിലെ എല്ലാവർക്കും കൃഷ്ണപ്രേമം പകർന്നു നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിത്യാനന്ദ പ്രഭുവിനോടും അദ്വൈത ആചാര്യരോടും പ്രത്യേകം ആവശ്യപ്പെട്ടു. മഹാപ്രഭുവിന്റെ സാമീപ്യം വിട്ടുപോകാൻ ഭക്തർക്ക് തെല്ലും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ ദിവസവും യാത്ര തിരിക്കാൻ ഒരുങ്ങുമെങ്കിലും അവർക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ ഭഗവാന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി, അവരവരുടെ ധർമ്മങ്ങൾ പാലിക്കാനായി അവർ മടങ്ങിപ്പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
“ഞാൻ പുരിയിലാണ് വസിക്കുന്നതെങ്കിലും ഒരേസമയം ബംഗാളിലും ഉണ്ടാകും. വിശേഷിച്ചും ശ്രീവാസ പണ്ഡിതന്റെ ഗൃഹത്തിൽ കീർത്തനം നടക്കുമ്പോഴും നിത്യാനന്ദൻ ആനന്ദനൃത്തം ചെയ്യുമ്പോഴും ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ടാകും. എന്റെ മാതാവിന്റെ പാദപത്മങ്ങൾ ദർശിക്കാനായി ഞാൻ എന്നും നവദീപത്തിൽ എത്താറുണ്ട്,” എന്ന് അദ്ദേഹം അവർക്ക് ഉറപ്പുനൽകി.
നാളെ . .
രൂപ-സനാതനന്മാരുടെ ശരണാഗതി
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
