രാമാനന്ദ രായരുമായുള്ള സമാഗമം
ഗോദാവരി തീരത്തുവെച്ച് രാമാനന്ദ രായരെ കണ്ടുമുട്ടിയ ഭഗവാൻ വൈകാതെ തന്നെ ആത്മീയതയുടെ ഗഹനമായ ചർച്ചകളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സർവ്വജ്ഞനും സ്വതന്ത്രനുമായ മഹാപ്രഭു, രാമാനന്ദ രായരെ പ്രചോദിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ പരിപൂർണ്ണമായ ഉത്തരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന രീതിയിലുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. “ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? അത് പ്രാപിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമേതാണ്?” എന്ന ഭഗവാന്റെ പ്രഥമ ചോദ്യത്തിന്, “വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മപ്രകാരം സ്വകർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിലൂടെ ഏവർക്കും സിദ്ധി കൈവരിക്കാം,” എന്ന് രാമാനന്ദ രായർ മറുപടി നൽകി. എന്നാൽ, “ഇത് ബാഹ്യമായ ഒന്നാണ്; ദയവായി ഇതിലും ആഴത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാലും,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹാപ്രഭു അത് നിരസിച്ചു.
തുടർന്ന് രാമാനന്ദ രായർ ക്രമാനുഗതമായി ഉന്നതമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ വിവരിക്കുകയും ഫലേച്ഛ കൂടാതെ കർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഗൗരാംഗപ്രഭു അതും സ്വീകരിച്ചില്ല. അടുത്തതായി വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മങ്ങൾ വെടിയുന്നതിനെക്കുറിച്ച് (കർമ്മസന്യാസം) അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു. ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ അതും നിരാകരിച്ചു. അതിനുശേഷം ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിന്റെ പാത രാമാനന്ദർ നിർദ്ദേശിച്ചുവെങ്കിലും മഹാപ്രഭു അതും തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഒടുവിൽ, “ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കോ ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള പരിശ്രമങ്ങൾ വെടിഞ്ഞ്, ശ്രീകൃഷ്ണനോടുള്ള ശുദ്ധഭക്തിയിൽ മുഴുകുന്നതിലൂടെ ഒരാൾക്ക് പരമസിദ്ധി കൈവരിക്കാം,” എന്ന് രാമാനന്ദ രായർ പറഞ്ഞു. ഇതൊരു ശരിയായ ഉത്തരമായി അംഗീകരിച്ചുവെങ്കിലും, “ദയവായി ഇതിലുമപ്പുറം വിവരിച്ചാലും,” എന്ന് ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
അതിനെത്തുടർന്ന്, കൃഷ്ണബോധത്തിന്റെ ഉന്നതമായ വിവിധ തലങ്ങളെക്കുറിച്ച് രാമാനന്ദ രായർ പല രാത്രികളിലായി വിവരിച്ചു. ഒടുവിൽ രാധാകൃഷ്ണന്മാരുടെ അന്തരംഗ ലീലകളെയും ഭാവങ്ങളെയും കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പ്രതിപാദിച്ചു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ രാധാകൃഷ്ണ സ്വരൂപത്തിൽ (ശ്രീരാധയുടെ ഭാവവും കാന്തിയും ഉൾക്കൊണ്ട കൃഷ്ണരൂപം) അദ്ദേഹത്തിന് ദർശനമേകി. ഭഗവാൻ ചൈതന്യനും രാമാനന്ദ രായരും കൃഷ്ണകഥകൾ പരസ്പരം ചർച്ച ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അളവറ്റ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. “ദയവായി അവിടുന്ന് ഇവിടെ ദീർഘകാലം വസിച്ചാലും, എങ്കിൽ നമുക്ക് ഇനിയും ഒട്ടേറെ സംവദിക്കാമല്ലോ,” എന്ന് രാമാനന്ദർ അപേക്ഷിച്ചു. “ഈ വിഷയങ്ങൾ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ശിഷ്ടകാലം മുഴുവൻ നിന്നോടൊപ്പം ഇരുന്ന് അനുഭവിക്കാനാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ചില പ്രചാരണ ദൗത്യങ്ങളുണ്ട്. ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ പുരിയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തും. അതിനിടയിൽ നീയും നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് വിരമിച്ച് പുരിയിലേക്ക് വരിക. അവിടെ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് വസിക്കാം,” എന്ന് ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു മറുപടി നൽകി.
ശ്രീരംഗ പ്രാപ്തി
അനന്തരം അഹോബിലം, തിരുപ്പതി, ശ്രീശൈലം, കാഞ്ചിപുരം, ശ്രീരംഗം, മധുര, കുംഭകോണം, തഞ്ചാവൂർ, രാമേശ്വരം, കന്യാകുമാരി എന്നിങ്ങനെ വിവിധ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലൂടെ മഹാപ്രഭു തന്റെ തീർത്ഥയാത്ര തുടർന്നു. വിഷ്ണുക്ഷേത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ദേവീദേവന്മാരുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളും അദ്ദേഹം ദർശിച്ചു. ദേവന്മാരെ സ്വതന്ത്രരായ ഈശ്വരന്മാരായി കാണുന്നതിന് പകരം, പുരുഷോത്തമനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഉത്തമ ഭക്തന്മാരായാണ് അദ്ദേഹം ദർശിച്ചത്. അദ്ദേഹം അനേകം പുണ്യനദികളിൽ സ്നാനം ചെയ്യുകയും ഗ്രാമങ്ങൾ തോറും കൃഷ്ണബോധം പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഓരോ രാത്രിയിലും ഏതെങ്കിലും ക്ഷേത്രത്തിൽ തങ്ങുകയും അവിടെയുള്ള പണ്ഡിതന്മാർക്ക് വൈഷ്ണവ ദർശനങ്ങൾ ഉപദേശിക്കുകയും ഹരേ കൃഷ്ണ സങ്കീർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ സാധാരണക്കാരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ തന്റെ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ശ്രീരംഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ചാതുർമ്മാസ്യം ആരംഭിച്ചു. ആ മാസങ്ങളിൽ മുഴുവൻ തന്റെ ഗൃഹത്തിൽ താമസിക്കണമെന്ന പ്രാദേശിക ബ്രാഹ്മണനായ വേങ്കടഭട്ടന്റെ അഭ്യർത്ഥന സ്വീകരിച്ച് ഗൗരാംഗൻ അവിടെ വസിച്ചു. ഭഗവാൻ തങ്ങളോടൊപ്പം വസിക്കുന്നത് വലിയൊരു ഭാഗ്യമായി കരുതിയ ശ്രീരംഗനാഥന്റെ ഭക്തന്മാർ, വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ അദ്ദേഹം പരവശനായി നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും കീർത്തനം പാടുന്നതും കണ്ട് അതിയായ ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ബ്രാഹ്മണർ അദ്ദേഹത്തെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനായി തങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുമായിരുന്നു.
വേങ്കടഭട്ടനുമായുള്ള സംവാദം
ഒരിക്കൽ മഹാപ്രഭു വേങ്കടഭട്ടനോട് കൗതുകപൂർവ്വം ഇപ്രകാരം ചോദിച്ചു: “അങ്ങയുടെ ആരാധ്യദേവിയായ ലക്ഷ്മിദേവി എപ്പോഴും നാരായണന്റെ വക്ഷസ്സിലാണല്ലോ വസിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും അവൾ ഗോക്കളെ മേയിച്ചു നടക്കുന്ന എന്റെ പ്രഭുവായ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ചേരാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ആ ലക്ഷ്യം നേടാനായി ലക്ഷ്മീദേവി എന്തിനാണ് കഠിനമായ വ്രതങ്ങളും എണ്ണമറ്റ തപസ്സുകളും അനുഷ്ഠിച്ചത്?”
വേങ്കടഭട്ടൻ മറുപടി നൽകി: “ശ്രീകൃഷ്ണനും ശ്രീനാരായണനും ഒരാൾ തന്നെയാണ്; എങ്കിലും കൃഷ്ണലീലകൾ അവയുടെ ലാളിത്യവും മാധുര്യവും കൊണ്ട് അതിയായ ആനന്ദം പകരുന്നവയാണ്. കൃഷ്ണനും നാരായണനും ഒരേ പരമാത്മാവായതിനാൽ കൃഷ്ണനോടുള്ള ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ അനുരാഗത്തിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല.”
“ശരിയാണ്; എന്നിരുന്നാലും ലക്ഷ്മിദേവിക്ക് രാസലീലയിൽ പങ്കുചേരാൻ സാധിച്ചില്ല. അതിന്റെ കാരണം അങ്ങേയ്ക്ക് പറയാമോ?” എന്ന് മഹാപ്രഭു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ഈ സംഭവത്തിന്റെ പൊരുൾ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല. ഒരു സാധാരണ ജീവിയായ ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഭഗവാന്റെ ലീലകളെ ഗ്രഹിക്കുക? അവ ലക്ഷക്കണക്കിന് സമുദ്രങ്ങളെക്കാൾ അഗാധമാണല്ലോ,” എന്ന് വേങ്കടഭട്ടൻ വിനയത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു.
ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ അത് ഇപ്രകാരം വിശദീകരിച്ചു: “ഐശ്വര്യത്തോടും ഭയഭക്തിയോടും കൂടിയ ആരാധനാക്രമം കാരണമാണ് ലക്ഷ്മിദേവിക്ക് രാസലീലയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഭഗവാനോടുള്ള ബഹുമാനത്തിനും ആദരവിനുമാണ് മുൻഗണന. എന്നാൽ വൃന്ദാവനമാകട്ടെ, കൃഷ്ണനോട് ലളിതമായും സ്വാഭാവികമായും പ്രേമം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ഇടമാണ്. ഫലങ്ങളും പൂക്കളും ഗോക്കളും യമുനാ നദിയും ചേർന്നതാണ് വൃന്ദാവനത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം. അവിടെ ഭഗവാനുമായുള്ള ബന്ധം അതീവ ഹൃദ്യവും ഗാഢവുമാണ്. ലക്ഷ്മീദേവിക്ക് തന്റെ വൈകുണ്ഠ ഭാവം വെടിയാൻ സാധിച്ചില്ല; അതോടൊപ്പം വൈകുണ്ഠ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഗോപികമാരുടെ വേഷം സ്വീകരിക്കാനോ വൃന്ദാവനവാസികളുടെ പാത പിന്തുടരാനോ അവൾ തയ്യാറായതുമില്ല. കൃഷ്ണന്റെ രാസലീലയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഗോപികമാരുടെ ഭക്തിമാർഗ്ഗം പിന്തുടരുക എന്നത് മാത്രമാണ് പരിപൂർണ്ണമായ വഴി.”
ഇത്തരത്തിൽ ഹാസ്യം കലർന്ന രീതിയിൽ, കൃഷ്ണഭക്തിയുടെ ഉന്നതമായ തലങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഭഗവാനുമായുള്ള ആത്മബന്ധത്തിന്റെ മാധുര്യത്തെക്കുറിച്ചും ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു എടുത്തുപറഞ്ഞു. എങ്കിലും, “ഞാൻ ഇതൊരു തമാശയായി പറഞ്ഞതാണ്, തെറ്റായി കരുതരുത്. അങ്ങയെ ആക്ഷേപിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചല്ല ഞാൻ സംസാരിച്ചത്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഭട്ടനെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
രാവണൻ സീതയെ അപഹരിച്ചുവോ?
മധുരയ്ക്ക് സമീപം സഞ്ചരിക്കവേ, ശ്രീരാമചന്ദ്രനിൽ പൂർണ്ണമായും ശരണം പ്രാപിച്ച ഒരു ഭക്തന്റെ ഗൃഹത്തിൽ മഹാപ്രഭു എത്തിച്ചേർന്നു. സീതാദേവിയെ രാവണൻ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി എന്ന് രാമായണത്തിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത് ഓർത്തുകൊണ്ട് ആ ഭക്തൻ അതീവ ദുഃഖിതനായി കാണപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ അദ്ദേഹത്തെ ഇപ്രകാരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “വാസ്തവത്തിൽ രാവണന് സീതാദേവിയെ സ്പർശിക്കാനോ അപഹരിക്കാനോ സാധ്യമല്ല.”
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മഹാപ്രഭു രാമേശ്വരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ അവിടുത്തെ ഒരു ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും കൂർമ്മപുരാണത്തിന്റെ പുരാതനമായ കൈയെഴുത്തുപ്രതി കണ്ടെത്താനിടയായി. അതിൽ ഇപ്രകാരം വിവരിച്ചിരുന്നു: രാവണൻ കൊണ്ടുപോയത് യഥാർത്ഥ സീതയെയല്ല, മറിച്ച് സീതയുടെ മായാരൂപത്തെയായിരുന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽ യഥാർത്ഥ സീതാദേവി അഗ്നിദേവന്റെ സംരക്ഷണയിലായിരുന്നു.
ഉടനടി, കൂർമ്മപുരാണത്തിലെ പ്രസക്തമായ ആ ഭാഗം ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ മധുരയിലുള്ള ആ ഭക്തന്റെ പക്കൽ എത്തിച്ചു. അത് വായിച്ചതോടെ ആ ഭക്തൻ തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ നിന്നും മോചിതനായി. “അവിടുന്ന് ഒരു സന്യാസിയുടെ വേഷത്തിലാണെങ്കിലും, സത്യത്തിൽ അവിടുന്ന് എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീരാമചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
തുടർന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തെത്തിയ മഹാപ്രഭു തിരുവനന്തപുരം, ഉഡുപ്പി, ശൃംഗേരി തുടങ്ങിയ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു.
നാളെ . .
പുരിയിലെ ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ രഥയാത്രാ ലീലകൾ
തുടരും . . .
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
