സ്വയംഭുവ മനു ബ്രഹ്മാവിനോട് ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു: “പിതാവേ, അവിടുത്തെ കൽപ്പനകൾ അനുസരിക്കാൻ ഞാൻ സന്നദ്ധനാണ്. സർവ ചരാചരങ്ങളുടെയും ആശ്രയമായ ഈ ഭൂമി ഇപ്പോൾ ഗർഭോദക സമുദ്രത്തിൽ താണുപോയിരിക്കുകയാണ്. ദയവായി അതിനെ ഉദ്ധരിച്ചാലും.” ഭൂമി പ്രളയജലത്തിൽ ആണ്ടുപോയതു കണ്ട് സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ഏറെ നേരം ചിന്താകുലനായി.
ശ്വേതവരാഹത്തിന്റെ ആവിർഭാവം
ഭഗവാന്റെ സഹായമില്ലാതെ ഇതിനൊരു പരിഹാരമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാസാരന്ധ്രത്തിൽ നിന്ന് പെരുവിരലോളം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ശ്വേതവരാഹം (വെളുത്ത പന്നി) പുറത്തുവന്നു. ബ്രഹ്മാവ് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, ആ വരാഹം ആകാശത്തോളം വളരുകയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒരു മദഗജത്തിന്റെ വലിപ്പം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ബ്രഹ്മാവും കുമാരന്മാരും മനുവും മരീചിയും അടങ്ങുന്ന മഹർഷിമാരും ഈ വിസ്മയരൂപത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ചകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഇത് സാക്ഷാൽ പരമാത്മാവായ ശ്രീഹരി തന്നെയാണെന്ന് ബ്രഹ്മാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം, വരാഹമൂർത്തി ഒരു പർവ്വതം മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ഗർജ്ജിച്ചു. ഭക്തർക്ക് ആനന്ദമേകാനും തന്റെ സർവ്വശക്തിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന അസുരന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്താനും ആ ശബ്ദം ഉതകി. ജനലോകം, തപോലോകം, സത്യലോകം എന്നിവിടങ്ങളിൽ വസിച്ചിരുന്ന മുനിമാർ ആ ദിവ്യശബ്ദം കേട്ട് വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.
ആകാശത്തിലൂടെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞ ഭഗവാൻ തന്റെ വാല് വീശിയും കുളമ്പുകളാൽ മേഘങ്ങളെ വകഞ്ഞുമാറ്റിയും മുന്നേറി. തന്റെ തിളങ്ങുന്ന ദംഷ്ട്രകളാലും ഉജ്ജ്വലമായ ദൃഷ്ടികളാലും ആകാശത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ സമുദ്രത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. ആ വേഗതയിൽ ഉയർന്നുവന്ന വൻതിരമാലകൾ ഭഗവാന്റെ കരങ്ങളാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു. ഭയചകിതനായ സമുദ്രരാജൻ “പ്രഭു, എന്നെ രണ്ടായി മുറിക്കരുതേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണേ!” എന്ന് വിലപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഭൂമിയുടെ ഉദ്ധാരണവും പുനഃപ്രതിഷ്ഠയും
ഒരു വരാഹത്തിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച ഭഗവാൻ തന്റെ ഘ്രാണശക്തിയാൽ ഭൂമിയെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു. സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധതയിൽ ആഴ്ന്നുപോയ ഭൂമിദേവിയെ ഭഗവാൻ കണ്ടെത്തി. സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ എപ്രകാരമായിരുന്നോ അപ്രകാരം തന്നെ ഭൂമിയെ തന്റെ ദംഷ്ട്രകളിൽ താങ്ങി ഭഗവാൻ ജലത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ഈ മഹാത്ഭുതം കണ്ട ബ്രഹ്മാവും പുത്രന്മാരും ഭഗവാനെ ഭക്തിപൂർവ്വം കീർത്തനം ചെയ്തു. മഹർഷിമാരുടെ പൂജകൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, വരാഹമൂർത്തി ഭൂമിയെ ജലത്തിന് മുകളിൽ യഥാസ്ഥാനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും തുടർന്ന് തന്റെ നിത്യധാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
രക്തവരാഹത്തിന്റെ ആവിർഭാവം
സ്വയംഭുവ മന്വന്തരത്തിലെ ഈ ശ്വേതവരാഹ അവതാരത്തെക്കുറിച്ച് വർണ്ണിച്ച ശേഷം, മൈത്രേയ മഹർഷി വിദുരരോട് ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിൽ സംഭവിച്ച രക്തവരാഹ അവതാരത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചു. പണ്ട് ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാർക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്ത അതേ ക്രമത്തിലാണ് മൈത്രേയൻ ഈ പുണ്യകഥകൾ വിദുരർക്ക് പകർന്നുനൽകിയത്.
ദിതിയുടെ അഭ്യർത്ഥന
ഒരിക്കൽ സന്ധ്യാസമയത്ത് മരീചിപുത്രനായ കശ്യപമഹർഷി അഗ്നിഹോത്രത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയായ ദിതി കാമവിവശയായി ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ചു. യാതൊരു ഭാവഹാവാദികളും കൂടാതെ അവൾ തന്റെ ആഗ്രഹം തുറന്നുപറഞ്ഞു: “മഹാത്മാവേ, ഒരു ആന വാഴയെ എന്നപോലെ കാമദേവൻ എന്നെ തന്റെ ശരങ്ങളാൽ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. എന്റെ സഹോദരിമാർക്കുള്ളതുപോലെ എനിക്കും പുത്രന്മാരുണ്ടാകാൻ അങ്ങ് എന്നിൽ പ്രസാദിക്കണം.”
അവൾ തുടർന്നു: “പിതാവായ ദക്ഷൻ ഞങ്ങളോട് ഓരോരുത്തരോടും ആരെയാണ് വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ താല്പര്യം അറിഞ്ഞ ശേഷം അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ പതിമൂന്ന് പേരെയും അങ്ങേയ്ക്ക് നൽകി. അന്നുമുതൽ ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിക്കുന്നു. ഹേ പത്മലോചനാ ! ആപത്തുകാലത്ത് ഒരു മഹാത്മാവിനെ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ അപേക്ഷ ഒരിക്കലും പാഴാകരുതല്ലോ.”
ഭാര്യയുടെ വാക്കിന് വഴങ്ങിയ കശ്യപമഹർഷിക്ക് അവളെ ശക്തമായി എതിർക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. കാമത്താൽ കലുഷിതമായ മനസ്സുമായി വാചാലയായ ദിതിയെ അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം സമാശ്വസിപ്പിച്ചു: “പ്രിയേ പരിതപിക്കേണ്ട, നിന്റെ ആഗ്രഹം ഞാൻ ഉടൻ നിറവേറ്റാം. ഉത്തമയായ ഒരു പത്നിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് എന്നെപ്പോലുള്ളവർക്ക് ഈ സംസാരസാഗരം കടക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പത്നിയെ ഭർത്താവിന്റെ അർദ്ധാംഗി എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു സൈന്യാധിപൻ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലിരുന്ന് ശത്രുക്കളെ നേരിടുന്നതുപോലെ, പത്നിയുടെ തുണയുള്ളവന് തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ ജയിക്കാൻ സാധിക്കും. പത്നി നൽകുന്ന ഈ ഉപകാരത്തിന് ആയുസ്സു മുഴുവൻ ശ്രമിച്ചാലും, മരണശേഷവും പത്നിയോട് കടം വീട്ടാൻ ഒരാൾക്കും കഴിയില്ല.”
“പ്രിയപ്പെട്ട ദിതീ, നിന്റെ കടം വീട്ടാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിലും പുത്രലാഭത്തിനായി നിന്റെ ആഗ്രഹം ഞാൻ സാധിച്ചുതരാം. എങ്കിലും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ കൂടി ക്ഷമിക്കണമെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇത് അങ്ങേയറ്റം അശുഭകരമായ സമയമാണ്. ഈ സന്ധ്യാവേളയിൽ ഭഗവാൻ പരമശിവൻ തന്റെ ഭൂതഗണങ്ങളോടും നന്ദിയോടും കൂടി സഞ്ചരിക്കുന്ന നേരമാണ്. ഇത്തരമൊരു നിഷിദ്ധ സമയത്ത് സംഗമത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരുടെ ഗർഭപാത്രത്തിലൂടെ ആ പ്രേതഗണങ്ങൾക്ക് ഭൗതികശരീരം പ്രാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം അവസരം നൽകുന്നു. നിന്റെ സഹോദരീഭർത്താവായ മഹാദേവൻ തന്റെ തൃക്കണ്ണുകളാൽ നിന്റെ ഈ നിഷിദ്ധ കർമ്മത്തിന് സാക്ഷിയാകും.”
ഭർത്താവിന്റെ ഈ സാരോപദേശങ്ങൾ കേട്ടിട്ടും കാമമോഹത്താൽ അന്ധയായ ദിതി ലജ്ജയില്ലാതെ കശ്യപമഹർഷിയുടെ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിച്ചുതൂങ്ങുകയും തന്റെ ആഗ്രഹം സാധിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു. വിധിക്ക് മുൻപിൽ പ്രണമിച്ചുകൊണ്ട് കശ്യപൻ ആ ഏകാന്തസ്ഥലത്ത് അവളോടൊപ്പം ശയിച്ചു. ആ നിഷിദ്ധ കർമ്മത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധിയാവുകയും ഗായത്രീമന്ത്രം ജപിച്ച് പരബ്രഹ്മത്തിൽ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദിതിയുടെ പശ്ചാത്താപവും കശ്യപന്റെ പ്രവചനവും
കാമശമനത്തിന് ശേഷം ദിതിക്ക് തന്റെ തെറ്റ് ബോധ്യപ്പെട്ടു. അവൾ ലജ്ജയോടെ തലതാഴ്ത്തി ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ചു: “അല്ലയോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ഭഗവാൻ പരമശിവനോട് ഞാൻ ചെയ്ത ഈ മഹാപരാധം കാരണം എന്റെ ഗർഭസ്ഥശിശുക്കൾക്ക് അപകടമൊന്നും സംഭവിക്കില്ലെന്ന് അങ്ങ് ഉറപ്പുവരുത്തിയാലും.” അവൾ ബുദ്ധിപൂർവ്വം മഹാദേവനോട് ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിച്ചു: “ക്രോധാലുവെങ്കിലും കരുണാനിധിയായ ഭഗവാൻ ശിവനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എന്റെ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും അവിടുന്ന് ക്ഷമാശീലനാണ്. കാട്ടാളന്മാർ പോലും സ്ത്രീകളോട് കരുണ കാട്ടാറുണ്ട്, അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ സ്ത്രീകളുടെ സംരക്ഷകനായ മഹാദേവൻ എന്നെ അവിടുത്തെ കോപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”
ഹിരണ്യാക്ഷൻൻ്റേയും ഹിരണ്യകശിപുവിൻ്റേയും ജനനം
ഭയത്തോടെ വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന അവളോട് കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മലിനമായ മനസ്സ്, അശുഭകരമായ സമയം, ഗുരുജനങ്ങളോടുള്ള അനാദരവ് എന്നിവ കാരണം നിനക്ക് പിറക്കാൻ പോകുന്നത് അതിക്രൂരന്മാരായ രണ്ട് പുത്രന്മാരാണ്. അവർ നിരപരാധികളെ കൊല്ലുകയും സ്ത്രീകളെ പീഡിപ്പിക്കുകയും മഹാത്മാക്കളെ ദ്രോഹിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ലോകത്ത് നാശം വിതയ്ക്കും. ഒടുവിൽ ഇന്ദ്രൻ വജ്രായുധത്താൽ പർവ്വതങ്ങളെ തകർക്കുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ തന്നെ അവരെ വധിക്കാനായി അവതരിക്കും.” ഇതുകേട്ട് ദിതി പറഞ്ഞു: “എന്റെ പുത്രന്മാർ ബ്രാഹ്മണശാപത്താൽ നശിക്കാതെ സർവ്വേശ്വരനാൽ വധിക്കപ്പെടുമെന്നത് എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമാണ്. ബ്രാഹ്മണരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർക്കും മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവർക്കും നരകത്തിൽ പോലും ആരും കരുണ കാണിക്കില്ല.”
അപ്പോൾ കശ്യപൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “നിന്റെ പശ്ചാത്താപവും ഈശ്വരവിശ്വാസവും മഹാദേവനോടും എന്നോടുമുള്ള നിന്റെ ഭക്തിയും പരിഗണിച്ച്, നിന്റെ കൊച്ചുമകൻ ഭഗവാന്റെ മഹാഭക്തനായിത്തീരും. അവന്റെ കീർത്തി ലോകമെങ്ങും വ്യാപിക്കും. അവന്റെ ഭക്തിയാൽ പ്രസാദിക്കുന്ന ഭഗവാൻ അവനെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതോടെ സകല ചരാചരങ്ങളും അവനിൽ സന്തുഷ്ടരാകും. അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തും ഭഗവാനെ ദർശിക്കുന്ന ഉത്തമഭക്തനായിരിക്കും. സദ്ഗുണങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടമായ അവൻ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവികളുടെ ദുഃഖം കണ്ട് അതിയായി വ്യാകുലപ്പെടുകയും ചെയ്യും.”
പ്രഹ്ലാദനെന്ന മഹാഭക്തൻ തന്റെ കുലത്തിൽ ജനിക്കുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ദിതിയുടെ മനസ്സ് കുളിർത്തു. എങ്കിലും, തന്റെ പുത്രന്മാർ ദേവന്മാർക്ക് വലിയ ദുരിതങ്ങൾ നൽകുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ആ തേജസ്സുറ്റ ഗർഭത്തെ പ്രസവിക്കാതെ നൂറു വർഷത്തോളം അവൾ ഉള്ളിൽത്തന്നെ വഹിച്ചു. എങ്കിലും ആ ഗർഭത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ഈരേഴു പതിനാലു ലോകങ്ങളും വിറകൊണ്ടു; സൂര്യചന്ദ്രന്മാരുടെ പ്രകാശം പോലും മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു
ഈ ഭയാനകമായ അവസ്ഥ കണ്ട് പരിഭ്രാന്തരായ ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു: “ലോകനാഥാ, സർവ്വദിശകളിലും പടരുന്ന ഈ അന്ധകാരം അവിടുന്ന് കാണുന്നില്ലേ? സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ഹൃദയമറിയുന്ന അങ്ങേയ്ക്ക് ഇതൊന്നും അജ്ഞാതമല്ല. ദിതിയുടെ ഗർഭം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ വിപത്ത് കാരണം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചലനം തന്നെ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ദുരിതത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കണേ.”
സനകാദി ഋഷിമാരുടെ വൈകുണ്ഠ യാത്ര
ഇതുകേട്ട ബ്രഹ്മാവ് ദിതീപുത്രന്മാരുടെ പൂർവ്വജന്മചരിതം ദേവന്മാർക്ക് വിവരിച്ചുകൊടുത്തു. ബ്രഹ്മാവിൻറെ പുത്രന്മാരായ നാല് കുമാരന്മാർ ( സനകൻ, സനാതനൻ, സനന്ദനൻ, സനത്കുമാരൻ എന്നീ നാല് മഹർഷിമാർ) പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയ ശേഷം ഭൗതികമായ സകല മാലിന്യങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തരായി വൈകുണ്ഠം എന്ന പരമപദത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ഭഗവാൻ നാരായണൻ വസിക്കുന്ന ആ ലോകത്ത്, അവിടുത്തെപ്പോലെ തന്നെ ദിവ്യരൂപമുള്ള ഭക്തന്മാർ നിഷ്കാമമായ സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ സർവ്വകാലത്തും പൂത്തുലഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കൽപ്പകവൃക്ഷങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ വനങ്ങളുണ്ട്.
വൈകുണ്ഠത്തിലെ ദിവ്യമായ അന്തരീക്ഷം
വൈകുണ്ഠവാസികൾ തങ്ങളുടെ വിമാനങ്ങളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പത്നിമാരോടൊപ്പം ഭഗവാന്റെ ദിവ്യലീലകളെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തുന്നു. സൗന്ദര്യവതികളായ ദേവിമാർ കൂടെയുണ്ടായിട്ടും, എല്ലാവരും കൃഷ്ണചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനാൽ അവിടെ കാമവികാരങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല. മനോഹരമായ ഈണത്തിൽ വണ്ടുകൾ മൂളുമ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ സ്തുതികൾ കേൾക്കാനായി കുയിലുകളും മയിലുകളും അന്നങ്ങളും തങ്ങളുടെ കളകൂജനം നിർത്തി നിശബ്ദരാകുന്നു. ചമ്പകവും പവിഴമല്ലിയും താമരയും പോലുള്ള സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടെങ്കിലും, ഭഗവാന് പ്രിയപ്പെട്ട തുളസിയുടെ തപസ്സിനെ അവ ആദരവോടെ നോക്കിക്കാണുന്നു. മഹാലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ സുന്ദരിമാരായ വൈകുണ്ഠത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, ഭഗവാന്റെ കൃപയ്ക്കായി അവിടുത്തെ മണിമന്ദിരങ്ങളിലെ സ്ഫടികച്ചുമരുകൾ പൊടിപോലുമില്ലെങ്കിലും തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നു.
വൈകുണ്ഠത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ കുമാരന്മാർക്ക് മുമ്പൊരിക്കലും അനുഭവിക്കാത്ത പരമാനന്ദം തോന്നി. ആദ്യത്തെ ആറ് കവാടങ്ങൾ കടന്ന് ഏഴാമത്തെ ഗോപുരവാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ, ഭഗവാന്റെ രൂപത്തോടു സാമ്യമുള്ള രണ്ട് ദ്വാരപാലകരെ അവർ കണ്ടു. നീലനിറമുള്ള മേനിയും നാലു കൈകളും ഗദകളും ധരിച്ച അവർ, പുരികം ചുളിച്ചും ചുവന്ന കണ്ണുകളോടും കൂടി അല്പം അസ്വസ്ഥരായി കാണപ്പെട്ടു. തന്റേതെന്നോ മറ്റുള്ളവരുടേതെന്നോ ഉള്ള ഭേദബുദ്ധിയില്ലാത്ത കുമാരന്മാർ ആ ഏഴാം വാതിലും കടന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വസ്ത്രങ്ങൾ പോലുമില്ലാത്ത ദിഗംബരരായ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠർ, ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെ പ്രായമുള്ളവരാണെങ്കിലും അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ബാലന്മാരെപ്പോലെയാണ് കാണപ്പെട്ടത്.
എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് നിരക്കാത്ത രീതിയിൽ, ആ ദ്വാരപാലകർ തങ്ങളുടെ ദണ്ഡുകൾ കുറുകെ വെച്ച് കുമാരന്മാരെ തടഞ്ഞു. മഹർഷിമാരെ സേവിക്കാൻ സദാ സന്നദ്ധനായ ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ അവർക്ക് വിലക്കുണ്ടാവുക എന്നത് അസാധാരണമായിരുന്നു. ഭഗവാനെ ദർശിക്കാൻ അതിയായി കൊതിച്ചു വന്ന കുമാരന്മാർ ആ തടസ്സത്തിൽ ക്രുദ്ധരായി.
തുടരും . . . . . .
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
