ഭാരതത്തിൽ ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശം ശക്തിപ്രാപിച്ച കാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഇസ്ലാമിക മതപ്രചാരണങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദവും, ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അധർമ്മങ്ങളും സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കി. ഭക്തിയുടെ മാർഗ്ഗം അന്യമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന അത്തരമൊരു സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, ജനഹൃദയങ്ങളിൽ കൃഷ്ണഭക്തിയുടെ അമൃതം നിറയ്ക്കാൻ ഭഗവാൻ ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു അവതരിച്ചത്.
ശ്രീ ചൈതന്യന്റെ അവതാരം
ബംഗാളിലെ ഗംഗാതീരത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന നവദീപം അക്കാലത്ത് പണ്ഡിതന്മാരുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. അവിടെ വൈഷ്ണവ സമൂഹത്തിന്റെ നേതാവായിരുന്ന ശ്രീ അദ്വൈത ആചാര്യർ, കലിയുഗത്തിലെ ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കാൻ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും അവതരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി അദ്ദേഹം ഗംഗാജലവും തുളസിദളങ്ങളും അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു.
അക്കാലത്ത് നവദീപത്തിലെ മായാപൂരിൽ ജഗന്നാഥ മിശ്രൻ എന്നും സചീദേവി എന്നും പേരായ ഒരു ബ്രാഹ്മണ ദമ്പതികൾ വസിച്ചിരുന്നു. അദ്വൈത ആചാര്യരുടെ തീവ്രമായ പ്രാർത്ഥനയുടെ ഫലമായി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ശചീദേവിയുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പതിമൂന്ന് മാസക്കാലമാണ് സചീദേവി ഗർഭം ധരിച്ചത്.
അങ്ങനെ, പുരുഷോത്തമനായ സാക്ഷാൽ ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാൻ, ശകവർഷം 1407-ൽ (ക്രിസ്തുവർഷം 1486 ഫെബ്രുവരി 18), ഫാൽഗുന മാസത്തിലെ പൗർണ്ണമി നാളിൽ മായാപൂരിൽ ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവായി അവതരിച്ചു. അദ്ദേഹം ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച ആ സമയം ഒരു പൂർണ്ണ ചന്ദ്രഗ്രഹണം നടക്കുകയായിരുന്നു. ഗ്രഹണസമയത്ത് ഗംഗാനദിയിൽ ഇറങ്ങിനിന്ന് ഭഗവാന്റെ നാമങ്ങൾ ജപിക്കുന്നത് നവദ്വീപത്തിലെ വിശ്വാസികളുടെ പതിവായിരുന്നു. അന്നേദിവസം ജനങ്ങളെല്ലാം അത്യുച്ചത്തിൽ ഹരിനാമം ജപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹിന്ദുക്കൾ ഭക്തിയോടെ “ഹരി! ഹരി!” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ട മുസ്ലീങ്ങൾ തമാശരൂപേണ അവരെ അനുകരിച്ചും പരിഹസിച്ചും അതേ മന്ത്രങ്ങൾ ഉരുവിട്ടു.
ഇത്തരത്തിൽ നവദ്വീപം മുഴുവൻ ഹരിനാമ മന്ത്രങ്ങളാൽ മുഖരിതമായിരുന്ന ശുഭമുഹൂർത്തത്തിലാണ് ‘ഗൗരഹരി’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു അവതരിച്ചത്.
നാമകരണം
നവദീപിന്റെ പുണ്യഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച ആ ദിവ്യശിശുവിനെ ദർശിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു ശ്രീ അദ്വൈത ആചാര്യരുടെ പത്നിയായ ശ്രീമതി സീതാദേവി. സ്വർണ്ണവർണ്ണത്തിൽ ശോഭിക്കുന്ന ആ കുമാരന്റെ അംഗലാവണ്യം കണ്ട നിമിഷം തന്നെ, ഇത് സാക്ഷാൽ ശ്രീകൃഷ്ണ ഭഗവാൻ തന്നെയാണെന്ന് ഭക്തശിരോമണിയായ ആ മാതാവ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഭഗവാൻ തന്റെ കറുത്ത വർണ്ണം വെടിഞ്ഞ് മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അവർക്ക് ബോധ്യമായി.
സചീമാതാവിന് മുൻപുണ്ടായ സന്താനങ്ങളിൽ പലരും അകാലത്തിൽ മൃതിയടഞ്ഞവരായിരുന്നു. ആര്യവേപ്പിൻ്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു ഈ കുട്ടി ജനിച്ചത് എന്നതിനാലും, ദുഷ്ടശക്തികളെ അകറ്റിനിർത്താൻ വേപ്പിലയ്ക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്താലും, കുട്ടിയുടെ സംരക്ഷണാർത്ഥം സീതാദേവി ആ കുഞ്ഞിന് ‘നിമായി’ എന്ന് പേരിട്ടു.
ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ മാതാമഹനായിരുന്നു വിദ്വാനായ നീലാംബര ചക്രവർത്തി. പ്രഗത്ഭനായ ജ്യോതിഷിയായിരുന്ന അദ്ദേഹം തന്റെ ചെറുമകന്റെ ജാതകം ഗണിച്ചപ്പോൾ, ഈ ശിശു സാക്ഷാൽ പുരുഷോത്തമനായ പൂർണ്ണരൂപീ ഭഗവാൻ തന്നെയാണെന്ന് വിസ്മയത്തോടെ മനസ്സിലാക്കി. എങ്കിലും ആ പരമരഹസ്യം അദ്ദേഹം തൽക്കാലം ഗോപ്യമായി വെച്ചു. പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ പരിരക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം ആ കുഞ്ഞിന് ‘വിശ്വംഭരൻ’ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു. എങ്കിലും സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിച്ചിരുന്ന ‘നിമായി’ എന്ന പേരും കൂടെത്തന്നെ തുടർന്നു.
ബാലലീലകൾ
ബാലനായ നിമായിയെ അളവറ്റ വാത്സല്യത്തോടെയാണ് അയൽവാസികളായ സ്ത്രീകൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്നത്. അവരെ സദാസമയവും ഭഗവന്നാമം ജപിപ്പിക്കാനായി നിമായി ഒരു കുസൃതി ഒപ്പിച്ചിരുന്നു. കുട്ടി നിർത്താതെ കരയാൻ തുടങ്ങും; സ്ത്രീകൾ ഓടിവന്ന് ‘ഹരി! ഹരി!’ എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ നാമം ജപിച്ചാൽ മാത്രമേ നിമായി കരച്ചിൽ നിർത്തുകയുള്ളൂ. ഇങ്ങനെ അയൽക്കാരെക്കൊണ്ട് പകൽ മുഴുവൻ ഹരിനാമം ചൊല്ലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ, ജഗന്നാഥ മിശ്രന്റെ ഭവനം എപ്പോഴും ഭഗവദ്നാമങ്ങളാൽ മുഖരിതമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ മുറ്റത്ത് ഒരു വലിയ സർപ്പത്തോടൊപ്പം കളിക്കുന്ന നിമായിയെ കണ്ട് സചീദേവിയും ജഗന്നാഥ മിശ്രനും ഭയചകിതരായി. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവർ പകച്ചുനിന്നു. എന്നാൽ അല്പസമയത്തിനുശേഷം ആ സർപ്പം ഭഗവാന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി യാതൊരു ഉപദ്രവവും ഏൽപ്പിക്കാതെ അവിടെനിന്നും മറഞ്ഞു. സാക്ഷാൽ വിഷ്ണുഭഗവാന്റെ ശയ്യയായ അനന്തശേഷന്റെ തന്നെയാണ് സർപ്പരൂപത്തിൽ ഭഗവാനെ സേവിക്കാൻ എത്തിയതെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞില്ല.
മറ്റൊരിക്കൽ, ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കാനായി കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന രണ്ട് കള്ളന്മാർ ആ പ്രദേശത്ത് എത്തി. നിമായിയുടെ ദേഹത്തെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ കണ്ട് അവർ കുട്ടിയെയും എടുത്തുകൊണ്ട് ഓടി. തന്റെ പ്രിയപുത്രനെ കാണാതെ സചീദേവി പരിഭ്രാന്തയായി അയൽക്കാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി തിരച്ചിൽ ആരംഭിച്ചു. ഇതിനിടെ ഭഗവാന്റെ മായാശക്തിയാൽ ദിശതെറ്റിയ കള്ളന്മാർ, ഒരു വട്ടം ചുറ്റി തിരികെ ജഗന്നാഥ മിശ്രന്റെ വീടിനു മുന്നിൽത്തന്നെ എത്തിച്ചേർന്നു. ആളുകൾ കുട്ടിയെ തിരയുന്നത് കണ്ട് ഭയന്ന അവർ നിമായിയെ വേഗത്തിൽ താഴെ ഇറക്കിവിട്ട് അവിടെനിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഒരു ദിവസം നിമായി മണ്ണ് തിന്നുന്നത് കണ്ട് മാതാവ് ചോദിച്ചു: “ഞാൻ നിനക്ക് നല്ല മധുരപലഹാരങ്ങൾ തന്നല്ലോ, പിന്നെന്തിനാണ് ഈ മണ്ണ് കഴിക്കുന്നത്?” അതിന് നിമായി നൽകിയ മറുപടി വിചിത്രമായിരുന്നു: “അമ്മേ, മണ്ണും മധുരപലഹാരവും തമ്മിൽ എന്ത് വ്യത്യാസമാണുള്ളത്? എല്ലാം ഒന്നല്ലേ? മധുരപലഹാരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതാണ്, മണ്ണും ഭൂമിതന്നെ. അതുകൊണ്ട് രണ്ടും ഒന്ന് തന്നെ.” ഒരു പണ്ഡിതനായ വൈഷ്ണവ ബ്രാഹ്മണന്റെ പത്നിയായ സചീദേവിക്ക്, നിമായി അദ്വൈതവാദത്തിലെ ‘അഭേദ’ സിദ്ധാന്തമാണ് പറയുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. അവർ മകന് ഒരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ സത്യം പറഞ്ഞുകൊടുത്തു: “ഉണ്ണീ, മൺകുടം മണ്ണുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണെങ്കിലും, വെറുമൊരു മണ്ണുകട്ട കൊണ്ട് നമുക്ക് വെള്ളം കോരാൻ കഴിയില്ല. മണ്ണ് കുടമായി മാറിയാൽ മാത്രമേ അതിന് പ്രയോജനമുള്ളൂ. അതുപോലെ മധുരപലഹാരങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതാണെങ്കിലും, വെറും മണ്ണ് കഴിച്ചാൽ ശരീരത്തിന് ഊർജ്ജം ലഭിക്കില്ല.” പ്രായോഗികമല്ലാത്ത ആ വാദത്തെ തിരുത്തിക്കൊണ്ട് വിശ്വംഭരൻ പറഞ്ഞു: “ശരി അമ്മേ, എങ്കിൽ എനിക്ക് മധുരപലഹാരങ്ങൾ തരൂ, ഞാൻ ഇനി മണ്ണ് കഴിക്കില്ല.”
തീർത്ഥാടനത്തിനിടയിൽ നവദീപിലെത്തിയ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ജഗന്നാഥ മിശ്രൻ സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ ശാലഗ്രാമ ശിലയ്ക്ക് നിവേദ്യം തയ്യാറാക്കാൻ അദ്ദേഹം ബ്രാഹ്മണന് അരിയും മറ്റു സാധനങ്ങളും നൽകി. ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്ത് നിവേദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, നിമായി അവിടെയെത്തി ആ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നും അല്പം കഴിച്ചു. ഇങ്ങനെ മൂന്ന് വട്ടം നിവേദ്യം തടസ്സപ്പെട്ടപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ സങ്കടത്താൽ കരഞ്ഞുപോയി. അപ്പോൾ നിമായി അദ്ദേഹത്തോട് അരുളിച്ചെയ്തു: “അങ്ങ് ആർക്കാണോ നിത്യവും നിവേദ്യം സമർപ്പിക്കുന്നത്, ആ വിഷ്ണുഭഗവാൻ ഞാൻ തന്നെയാണെന്ന് അങ്ങ് അറിയുന്നില്ലേ?” തുടർന്ന് നിമായി തന്റെ ചതുർബാഹുവായ വിഷ്ണുരൂപം ആ ബ്രാഹ്മണന് കാട്ടിക്കൊടുത്തു. തന്നെ ശല്യം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ ബാലൻ തന്റെ ആരാധനാമൂർത്തി തന്നെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ദിവ്യാനന്ദത്താൽ ബോധരഹിതനായി നിലം പതിച്ചു.
നാളെ: കൗമാരലീലകളും വിദ്യാഭ്യാസവും
തുടരും . . . . . .
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
