ശ്രീമദ്ഭാഗവത മഹാത്മ്യം: ഗോകർണ്ണന്റെയും ധുന്ധുകാരിയുടെയും കഥ

ഒരിക്കൽ, തന്റെ ഭവനം കലഹപൂരിതമായിരിക്കുന്നതിനാലും സന്താനഭാഗ്യമില്ലാത്തതിനാലും ജീവിതം നിരർത്ഥകമാണെന്ന് കരുതി ആത്മദേവൻ വനത്തിലേക്ക് പോയി തന്റെ ജീവനൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം വനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അതേസമയം, ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഒരു മഹർഷി ആ വഴി കടന്നുപോകുമായിരുന്നു. ആത്മദേവൻ ആ മഹർഷിയെ സമീപിക്കുകയും വണങ്ങി ഇരു കൈകളും കൂപ്പി തൊഴുതുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയും ചെയ്തു. മഹർഷി ചോദിച്ചു, “നിന്നെ എന്ത് ദുഃഖമാണ് അലട്ടുന്നത്? നിന്റെ മുഖത്തെ തേജസ്സ് കണ്ടാൽ നീ ഒരു ബ്രാഹ്മണനാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്, എങ്കിലും നീ അങ്ങേയറ്റം ദുഃഖിതനായി കാണപ്പെടുന്നു.”

ആത്മദേവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, “എനിക്ക് സന്താനഭാഗ്യമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ നിരാശനായിരിക്കുന്നു. എന്റെ അന്തിമക്രിയകൾ ആര് ചെയ്യും? എന്റെ പശുപോലും പ്രസവിക്കുന്നില്ല. ജീവനൊടുക്കാനാണ് ഞാൻ ഈ വനത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നത്.”

ഇതു കേട്ട മഹർഷി തന്റെ ദിവ്യദൃഷ്ടികൊണ്ട് ആത്മദേവന്റെ വിധി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് അരുളിചെയ്തു: “ആത്മദേവനേ, പുത്രനാഥനായുള്ള ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കുക. ഈ ജന്മത്തിലോ അടുത്ത ഏഴ് ജന്മങ്ങളിലോ നിന്റെ വിധിയിൽ പുത്രയോഗമില്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. ഭഗവത്ഭക്തിയിൽ മുഴുകുക, പുത്രേച്ഛ വെടിയുക.”

ആത്മദേവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, “അങ്ങ് എനിക്ക് ഉപദേശം നൽകേണ്ടതില്ല. എനിക്ക് ഒരു പുത്രനെ മാത്രം മതി. എനിക്ക് അതു ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ, അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ വെച്ച് ഞാൻ ജീവനൊടുക്കും.”

ആത്മദേവന്റെ കഠിനനിഷ്ഠ കണ്ട് മഹർഷി പറഞ്ഞു, “വിധാതാവ് എഴുതിയ വിധിയെ ആർക്കും മാറ്റാനാവില്ല, എങ്കിലും നിന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ അപേക്ഷയെ മാനിച്ചുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഒന്നു ചെയ്യാനാകും.” മഹർഷി തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഒരു ഫലം പ്രകടമാക്കി പറഞ്ഞു, “ഈ ഫലം നിന്റെ ഭാര്യക്ക് നൽകുക, അവൾക്ക് ജ്ഞാനിയായ ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും.” ഇതു കേട്ട് ആത്മദേവൻ അതീവ സന്തോഷവാനായി ആ ഫലവുമായി തന്റെ പത്നിയായ തുന്ദുലിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൾ പറഞ്ഞു, “ആരും പെട്ടെന്ന് ഇത്തരം ഫലങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാറില്ല. ഞാൻ സ്നാനം ചെയ്ത് വന്ന് ഭക്ഷിക്കാം. അങ്ങ് ഇത് ഇവിടെ വെച്ച് വിശ്രമിക്കൂ.”

എന്നാൽ സ്വഭാവത്താൽ ക്രൂരയും കുടിലയുമായ തുന്ദുലി തന്റെ സഹോദരിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “പ്രിയ സഹോദരി, ഞാൻ കടുത്ത ആശങ്കയിലാണ്. ആത്മദേവൻ ഈ ഫലം കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു, ഞാൻ ഗർഭിണിയാകുമെന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്. ഗർഭധാരണവും പ്രസവവും അതിവേദന നിറഞ്ഞതാണെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അത്തരം യാതനകൾ സഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുകയില്ല.”

അവളുടെ സഹോദരി മറുപടി നൽകി, “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഗർഭിണിയാണ്. നീ എന്റെ ഭർത്താവിന് കുറച്ച് പണം നൽകി, ഗർഭിണിയാണെന്ന് അഭിനയിച്ചുകൂടേ? ഞാൻ പ്രസവിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നിനക്ക് തരാം, എന്റെ കുഞ്ഞ് മരണമടഞ്ഞുവെന്ന് ഞാൻ അറിയിച്ചുകൊള്ളാം.” തുന്ദുലി ഈ പദ്ധതിക്ക് സമ്മതിച്ചു. പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നതിനായി ആ ഫലം ആദ്യം പശുവിന് നൽകാനും അവളുടെ സഹോദരി നിർദ്ദേശിച്ചു. സഹോദരിയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം തുന്ദുലി ആ ഫലം പശുവിന് നൽകുകയും ഗർഭിണിയാണെന്ന് നടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവളുടെ സഹോദരിയുടെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചപ്പോൾ, താനാണ് ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചതെന്ന് തുന്ദുലി വിളംബരം ചെയ്തു. സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ അരങ്ങേറുന്ന ഈ വഞ്ചനയറിയാതെ ആത്മദേവൻ അത്യധികം ആഹ്ലാദിച്ചു. മഹർഷി നൽകിയ ഫലത്തിന്റെ ഫലമായാണ് തനിക്ക് പുത്രൻ ജനിച്ചതെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. അതേസമയം, പശുവും ഒരു കുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു. ആ കുട്ടിക്ക് മനുഷ്യശരീരവും എന്നാൽ പശുവിന്റെതുപോലെയുള്ള കാതുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹർഷിയുടെ യോഗശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ ദിവ്യസൗന്ദര്യം തുളുമ്പുന്നതായിരുന്നു ആ കുട്ടി. ആത്മദേവന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരുകളില്ലാതായി. ഇപ്പോൾ ആ ഭവനത്തിൽ രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നു: ഒന്ന് തന്റെ പുത്രനെന്ന് കരുതപ്പെട്ടവനും മറ്റൊന്ന് പശുവിന്റെ കുട്ടിയും. കുട്ടിക്ക് പശുവിന്റെ കാതുകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ആത്മദേവൻ അവന് ‘ഗോകർണ്ണൻ’ (പശുവിന്റെ കാതുകളുള്ളവൻ) എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു. മറുവശത്ത്, തന്റെ ക്രൂരസ്വഭാവത്തിനനുസൃതമായി തുന്ദുലി യാതൊരു വൈദികാചാരങ്ങളും കൂടാതെ തന്റെ പുത്രന് ധുന്ധുകാരി എന്ന് പേരിട്ടു.

വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ള രണ്ട് സഹോദരങ്ങൾ

കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ഗോകർണ്ണനും ധുന്ധുകാരിയും വളർന്നു വലുതായി. ഗോകർണ്ണൻ വേദാഭിജ്ഞനും സൽഗുണസമ്പന്നനുമായി, ധർമ്മമാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന് ഒരു വലിയ വിദ്വാനായ സന്യാസിയായിത്തീർന്നു. മറിച്ച്, ധുന്ധുകാരി തന്റെ അസുരസ്വഭാവത്തിന് അടിപ്പെട്ടു. പരിശുദ്ധിയോ ധർമ്മബോധമോ അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ പെരുമാറ്റം അത്യന്തം ദുഷ്ടമായിരുന്നു—അവൻ മൃഗത്തെപ്പോലെ ഭക്ഷിച്ചു, പെട്ടെന്ന് കോപാവേശത്തിലായി, ദുശ്ശീലങ്ങളിൽ മുഴുകി, ഹിംസാത്മകമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ധുന്ധുകാരിയുടെ സ്വഭാവം ബാല്യം മുതലേ ആക്രമണോത്സുകവും വിനാശകരവുമായിരുന്നു. അവൻ മോഷ്ടിക്കാനും ശത്രുത പുലർത്താനും മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വത്തുക്കൾ നശിപ്പിക്കാനും നിത്യപ്രവൃത്തിയായി സ്വീകരിച്ചു. അവൻ മാംസഭോജിയായി മാറി. അധമരായ കൂട്ടുകാരുടെ സ്വാധീനത്താൽ അവൻ അധാർമ്മിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകി. വേശ്യകളുടെ സ്വാധീനഫലമായി കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ സമ്പത്തും അവൻ അവർക്കായി ധൂർത്തടിച്ചു കളഞ്ഞു.