ഹിരണ്യാക്ഷനും ഹിരണ്യകശിപുവും
ജയനായിരുന്ന മൂത്തവന് കശ്യപൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ എന്നും, വിജയനായിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ പുത്രന് ഹിരണ്യകശിപു എന്നും പേരിട്ടു. ജനിച്ചയുടൻ തന്നെ ആ അസുരന്മാർ അതികായന്മാരായി വളർന്നു. ആകാശത്തോളം ഉയർന്ന അവരുടെ ഇരുമ്പുപോലുള്ള ശരീരം ദിക്കുകളെ മറച്ചു. അവർ നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമി ഓരോ ചുവടിലും കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ബ്രഹ്മാവ് നൽകിയവരവും ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ ദിഗ്വിജയവും
പിന്നീട് കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ഹിരണ്യകശിപു ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് അജയ്യതയും മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയും വരമായി നേടി. ഇതോടെ അവൻ അങ്ങേയറ്റം അഹങ്കാരിയാവുകയും മുപ്പാരെയും തന്റെ അധീനതയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ സഹോദരനായ ഹിരണ്യാക്ഷനും സമാനമായ വരങ്ങൾ നേടി അത്യന്തം ബലവാനായിത്തീർന്നു. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി ഹിരണ്യാക്ഷൻ ഒരു ഗദയും കയ്യിലേന്തി ലോകം മുഴുവൻ യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വരമുള്ളതിനാൽ ആർക്കും അവനെ വധിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. ഗരുഡനെ കണ്ട് പാമ്പുകൾ ഒളിക്കുന്നതുപോലെ, ഹിരണ്യാക്ഷനെ കാണുമ്പോൾ ദേവന്മാർ പോലും ഭയന്നോടി ഒളിവിൽ പോയി.
ഇന്ദ്രലോകം ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നത് കണ്ട ഹിരണ്യാക്ഷൻ അട്ടഹസിച്ചു. യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ ദേവന്മാർ തോൽവി സമ്മതിച്ച് ഓടി ഒളിച്ചുവെന്ന് അവൻ പുച്ഛത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്വർഗ്ഗലോകത്ത് നിന്ന് മടങ്ങിയ അസുരൻ നേരെ സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധതയിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. അവനെ കണ്ടതും വമ്പൻ സമുദ്രജീവികൾ പോലും ഭയചകിതരായി ചിതറിയോടി. വർഷങ്ങളോളം സമുദ്രത്തിനടിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച ഹിരണ്യാക്ഷൻ ഒടുവിൽ വരുണദേവന്റെ തലസ്ഥാനമായ വിഭാവരിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ജലാധിപതിയെ പരിഹസിക്കാനായി അവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “അല്ലയോ സമുദ്രരാജാവേ, എന്നോട് യുദ്ധം ചെയ്താലും!”
ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ ധിക്കാരം കണ്ട വരുണൻ കോപാകുലനായെങ്കിലും വിവേകത്താൽ തന്റെ ദേഷ്യം അടക്കി. അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു: “അല്ലയോ വീരപുത്രാ, എനിക്ക് പ്രായമേറെയായിരിക്കുന്നു, യുദ്ധമെല്ലാം ഞാൻ പണ്ടേ ഉപേക്ഷിച്ചതാണ്. നിന്റെ യുദ്ധദാഹം ശമിപ്പിക്കാൻ പുരാണപുരുഷനായ മഹാവിഷ്ണുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കും കഴിയില്ല. അല്ലയോ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠാ, നീ അവിടുത്തെ സമീപിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. യുദ്ധക്കളത്തിൽ നിന്റെ ശരീരം കഴുകന്മാർക്കും മാംസഭുക്കുകൾക്കും ഭക്ഷണമായി വീഴുമ്പോൾ ഈ അഹങ്കാരമെല്ലാം അവസാനിച്ചുകൊള്ളും.”
വരുണന്റെ വാക്കുകളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഹിരണ്യാക്ഷൻ യാത്ര തുടർന്നു. പിന്നീട് നാരദമഹർഷിയെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോഴാണ് ഭഗവാൻ എവിടെയുണ്ടെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കിയത്. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടും ഇറങ്ങിയ അസുരൻ, തന്റെ ദംഷ്ട്രാഗ്രത്തിൽ ഭൂമിയെ താങ്ങി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്ന സർവ്വശക്തനായ വരാഹമൂർത്തിയെ കണ്ടു. ഭഗവാനെ കണ്ടതും അസുരൻ പരിഹാസത്തോടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഹേ, ജലജീവി! ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠാ, ഈ ഭൂമി പാതാളവാസികളായ ഞങ്ങൾക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. എന്റെ മുൻപിൽ നിന്ന് ഇതിനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. നീചാ! നിന്നെ കൊന്ന് ഞാൻ എന്റെ ബന്ധുക്കളെ സന്തോഷിപ്പിക്കും. എന്റെ ഗദയാൽ നിന്റെ തല തകർത്ത് നീ താഴെ വീഴുമ്പോൾ, നിനക്ക് ഹവിസ്സ് അർപ്പിക്കുന്ന മുനിമാരും ദേവന്മാരും വേരറ്റ മരം പോലെ ഇല്ലാതാകും.”
ഭൂമിദേവിയുടെ സംരക്ഷണവും ഭഗവാന്റെ മറുപടിയും
നിന്ദാപരമായ ആ വാക്കുകൾ ഭഗവാനെ വേദനിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ഭയചകിതയായിരിക്കുന്ന ഭൂമിദേവിയെ സുരക്ഷിതമായി എത്തിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം അതെല്ലാം സഹിച്ചു. വരാഹമൂർത്തി ജലത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ ഹിരണ്യാക്ഷൻ പിന്നാലെ പാഞ്ഞുചെന്ന് അലറി: “ശത്രു വെല്ലുവിളിക്കുമ്പോൾ ഓടിയൊളിക്കാൻ നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലേ? നിന്നെപ്പോലുള്ള ലജ്ജയില്ലാത്തവർക്ക് എന്തും ചെയ്യാമല്ലോ!”
ആ പരിഹാസങ്ങളെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് വരാഹമൂർത്തി ഭൂമിയെ സമുദ്രോപരിതലത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും അതിനെ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിനടക്കാൻ പ്രാപ്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ മഹാത്ഭുതം കണ്ട ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരും ഭഗവാന്റെ മേൽ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി. തുടർന്ന് അത്യന്തം ക്രൂദ്ധനായ ഭഗവാൻ ഹിരണ്യാക്ഷന് മറുപടി നൽകി: “അതെ, ഞങ്ങൾ വന്യമൃഗങ്ങളാണ്, നിന്നെപ്പോലുള്ള വേട്ടപ്പട്ടികളെ തിരഞ്ഞു നടക്കുകയാണ്. മരണപാശത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നിന്റെ അനാവശ്യമായ വായാടിത്തം കണ്ട് കാലത്തെ അതിജീവിച്ചവർക്ക് ഭയമില്ല. ഇപ്പോൾ ഈ വിഡ്ഢിത്തം നിർത്തി എന്നെ വധിക്കാൻ നോക്കൂ. വാക്ക് പാലിക്കാത്തവൻ എത്ര വലിയ അഹങ്കാരിയാണെങ്കിലും സജ്ജനസഭയിൽ ഇരിക്കാൻ അർഹനല്ല.”
ഹിരണ്യാക്ഷൻ വരാഹമൂർത്തിയുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നു
ഭഗവാന്റെ വെല്ലുവിളി കേട്ട് ഹിരണ്യാക്ഷൻ കോപം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ചീറ്റുന്ന സർപ്പത്തെപ്പോലെ അവൻ ഭഗവാന് നേരെ ചാടിവീഴുകയും തന്റെ കരുത്തുറ്റ ഗദ കൊണ്ട് പ്രഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഒരു വശത്തേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുമാറിക്കൊണ്ട് ഭഗവാൻ ആ പ്രഹരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും സ്വന്തം ഗദ കൊണ്ട് അസുരന്റെ നെറ്റിയിൽ അടിക്കാൻ തുനിയുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധകലയിൽ നിപുണനായ അസുരൻ തന്റെ ഗദ കൊണ്ട് ആ അടിയെ തടുത്തു. തുടർന്ന് അവിടെ ഘോരമായ യുദ്ധം നടന്നു. ഗദകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി രണ്ട് പേരുടെയും ദേഹത്ത് നിന്ന് രക്തം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഈ ഘോരയുദ്ധം ദർശിക്കാൻ ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും ആകാശത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. യുദ്ധം നീണ്ടുപോകുന്നത് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് അല്പം ആശങ്കയോടെ വരാഹമൂർത്തിയോട് ഇപ്രകാരം അപേക്ഷിച്ചു: “പ്രഭു, ഈ ഹിരണ്യാക്ഷൻ നിരന്തരം ദ്രോഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മായായുദ്ധത്തിൽ നിപുണനും അഹങ്കാരിയുമായ ഇവനോട് ഇനിയും അങ്ങ് ലീലകൾ തുടരേണ്ടതില്ല. അസുരന്മാരുടെ ശക്തി വർദ്ധിക്കുന്ന സന്ധ്യാസമയം എത്തുന്നതിനു മുൻപേ അങ്ങ് ഇവനെ വധിച്ചാലും. അഭിജിത്ത് മുഹൂർത്തം അവസാനിക്കാറായിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ഈ ശത്രുവിനെ വേഗം നിഗ്രഹിച്ച് ലോകത്ത് ശാന്തി സ്ഥാപിച്ചാലും.”
ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർത്ഥന കേട്ട് ഭഗവാൻ ഹൃദ്യമായി മന്ദഹസിച്ചു. ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ താടിക്ക് നേരെ ഭഗവാൻ പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഗദ വീശി. എന്നാൽ അസുരൻ അത് തടുത്തു. ആ ആഘാതത്തിൽ ഭഗവാന്റെ ഗദ കൈയ്യിൽ നിന്ന് വഴുതി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ആളിപ്പടരുന്ന തീജ്വാല പോലെ താഴേക്ക് വീഴുന്ന ആ ഗദ കണ്ട് ദേവന്മാരും മുനിമാരും ഭയന്നു നിലവിളിച്ചു. എന്നാൽ, ആയുധമില്ലാത്ത ശത്രുവിനെ പ്രഹരിക്കില്ലെന്ന യുദ്ധമര്യാദ പാലിച്ച് ഹിരണ്യാക്ഷൻ ആ നിമിഷം ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചില്ല.
ഇത് ഭഗവാന്റെ ക്രോധം ഇരട്ടിപ്പിച്ചു. അവിടുന്ന് തന്റെ സുദർശനചക്രം ആവാഹിച്ചു. സുദർശനചക്രമേന്തി നിൽക്കുന്ന വരാഹമൂർത്തിയെ കണ്ട ഹിരണ്യാക്ഷൻ കോപത്താൽ ചീറ്റി. ഭയങ്കരമായ ദംഷ്ട്രകളുള്ള ആ അസുരൻ ഗദയുമായി ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നുചാടിക്കൊണ്ട് “നീ ചത്തതുതന്നെ!” എന്ന് അലറി. അവൻ പ്രഹരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഭഗവാൻ തന്റെ ഇടതുകാൽ കൊണ്ട് ലീലാവിലാസമെന്നോണം ആ ഗദ തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “എന്നെ ജയിക്കാൻ അത്രയ്ക്ക് മോഹമുണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ ആയുധം പോയി എടുക്കൂ.”
ഈ വെല്ലുവിളി കേട്ട് ഹിരണ്യാക്ഷൻ എറിഞ്ഞ ഗദയെ ഭഗവാൻ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു. ഭഗവാൻ തിരികെ നൽകിയ ആയുധം സ്വീകരിക്കാൻ മടിച്ച അസുരൻ, ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു ശൂലം എടുത്ത് ഭഗവാന് നേരെ ആഞ്ഞുതറച്ചു. ആ ശൂലത്തെ ഭഗവാൻ തന്റെ സുദർശനചക്രത്താൽ കഷ്ണങ്ങളാക്കി ചിതറിച്ചു. ക്രോധം മൂത്ത അസുരൻ ഭഗവാന്റെ നെഞ്ചത്ത് തന്റെ വജ്രതുല്യമായ മുഷ്ടി കൊണ്ട് ആഞ്ഞടിക്കുകയും പെട്ടെന്ന് അദൃശ്യനാവുകയും ചെയ്തു. തുടര്ന്ന് യോഗേശ്വരനായ ഭഗവാന് നേരെ അസുരൻ അനേകം മായകൾ പ്രയോഗിച്ചു. അത് കണ്ട് പ്രളയകാലം എത്തിയെന്ന് സകലരും ഭയപ്പെട്ടു.
ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ അന്ത്യം
ദിക്കുകളെ അന്ധകാരത്തിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പൊടിക്കാറ്റും ശിലാവർഷവും ഉണ്ടായി. ആകാശത്തുനിന്ന് ചോരയും പഴുപ്പും മുടിയും മലമൂത്രാദികളും എല്ലുകളും മഴപോലെ പെയ്തു. മിന്നൽപ്പിണരുകളും ഇടിമുഴക്കങ്ങളും അന്തരീക്ഷത്തെ ഭീതിദമാക്കി. മലനിരകളിൽ നിന്ന് അനേകം ആയുധങ്ങൾ വർഷിക്കപ്പെട്ടു. അഴിച്ചിട്ട മുടിയുമായി നഗ്നരായ രാക്ഷസികൾ ശൂലമേന്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കാൽനടയായും ആനപ്പുറത്തും കുതിരപ്പുറത്തും രഥങ്ങളിലുമായി ക്രൂരമായ യുദ്ധമുറവിളികളോടെ യക്ഷന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും പാഞ്ഞടുത്തു.
എന്നാൽ തന്റെ സുദർശനചക്രം വിട്ടുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ ഈ മായക്കാഴ്ചകളെല്ലാം തകർത്തു. ആ നിമിഷം ദിതിയുടെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് നടുങ്ങി. ഭർത്താവായ കശ്യപന്റെ വാക്കുകൾ ഓർത്ത അവളുടെ സ്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങി. തന്റെ മായകൾ ഫലിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് ഹിരണ്യാക്ഷൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനായി.
ഒടുവിലത്തെ അടവെന്ന നിലയിൽ അവൻ ഭഗവാനെ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി അമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ഭഗവാൻ അവന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുങ്ങാതെ പുറത്തുതന്നെ നിന്നു. ക്രോധത്തോടെ അസുരൻ ഭഗവാന്റെ മേൽ മുഷ്ടിപ്രഹരം നടത്തിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അലസമായ രീതിയിൽ അവന്റെ ചെവിക്കല്ലിന് താഴെ ഒരു കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് അടിച്ചു. കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി, മുടി ചിതറി, കൈകാലുകൾ തകർന്ന്, വേരോടെ പിഴുതെറിയപ്പെട്ട മരം പോലെ ആ മഹാസുരൻ നിലംപതിച്ചു.
ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ ശവശരീരം കാണാനായി ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. ജീവൻ പോയിട്ടും, ഭഗവാന്റെ പാദസ്പർശമേറ്റ ആ ശരീരത്തിന്റെ തേജസ്സ് കെട്ടുപോയിരുന്നില്ല. ബ്രഹ്മാവ് അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: “ഹാ! ഇത്രയും ഭാഗ്യകരമായ മരണം ആർക്ക് ലഭിക്കും? യോഗികൾ മോക്ഷത്തിനായി ഏതൊരു ഭഗവാന്റെ പാദപത്മങ്ങളെയാണോ ധ്യാനിക്കുന്നത്, ആ പാദങ്ങളേറ്റാണ് ഈ അസുരൻ ശരീരം വെടിഞ്ഞത്.”
ഫലശ്രുതി
അസുരഭയത്തിൽ നിന്ന് തങ്ങളെ രക്ഷിച്ച വരാഹമൂർത്തിയെ ദേവന്മാർ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്തുതിച്ചു. സ്തുതികൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം ഭഗവാൻ സദാ ഉത്സവഛായയുള്ള തന്റെ നിത്യധാമമായ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. സൂതമഹർഷി ഈ കഥ ഇപ്രകാരം ഉപസംഹരിച്ചു: “അല്ലയോ ബ്രാഹ്മണരേ, ഭഗവാൻ വരാഹമൂർത്തി ഹിരണ്യാക്ഷനെ നിഗ്രഹിച്ച ഈ പുണ്യകഥ കേൾക്കുകയോ കീർത്തനം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവർ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തരായിത്തീരും.”
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
