ജഗന്നാഥ പുരിയിലേക്കുള്ള യാത്ര
ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവൻ വഴിനീളെ കൃഷ്ണപ്രേമത്തിൽ മുഴുകി “ഹരി! ഹരി!” എന്ന് തിരുനാമങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം പരവശനായി തളർന്ന ചുവടുകളോടെ പതുക്കെ നടന്നു; മറ്റു ചിലപ്പോൾ സിംഹസദൃശമായ ഗാംഭീര്യത്തോടെ പാതയിലൂടെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ആനന്ദനൃത്തമാടുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം തിരുനാമങ്ങൾ ഗർജ്ജിക്കുകയും പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിക്കരയുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ആ സമയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുമേനിയിലാകെ പുളകം അങ്കുരിക്കുകയും, ഇടയ്ക്കിടെ ഗാഢവും പ്രശാന്തവുമായ മന്ദഹാസം വിരിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ നദിയിൽ സ്നാനത്തിനായി ഇറങ്ങിയ നേരം ഭഗവാൻ തന്റെ സന്യാസദണ്ഡം നിത്യാനന്ദ പ്രഭുവിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ശ്രീ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു സാക്ഷാൽ പുരുഷോത്തമനായ പരമേശ്വരനാണെന്ന് നിത്യാനന്ദ പ്രഭുവിന് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭഗവാൻ കേവലം ലൗകികമായ ആചാരങ്ങൾക്കായി മാത്രമാണ് സന്യാസം സ്വീകരിച്ചതെന്നും, വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മങ്ങൾക്കും അപ്പുറത്തുള്ള പരമതത്ത്വമാണ് അദ്ദേഹമെന്നും നിത്യാനന്ദ പ്രഭു ചിന്തിച്ചു. അതിനാൽ ഭഗവാന് ഇനിയൊരു ദണ്ഡത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം അത് മൂന്നായി ഒടിച്ച് നദിയിലുപേക്ഷിച്ചു.
സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ഭഗവാൻ തന്റെ ദണ്ഡത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “അവിടുന്ന് ഭക്തിപാരവശ്യത്താൽ നൃത്തം ചെയ്തപ്പോൾ ദണ്ഡത്തിന്മേൽ വീഴുകയും അത് ഒടിയുകയും ചെയ്തു; അതിനാൽ ഞാനത് നദിയിലൊഴുക്കി” എന്ന് നിത്യാനന്ദ പ്രഭു മറുപടി നൽകി. നിത്യാനന്ദ പ്രഭു തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഗൗരാംഗമഹാപ്രഭു, “ഞാൻ നിങ്ങളെയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് പുരിയിലേക്ക് ഏകനായി പോകുന്നു” എന്ന് ക്രോധഭാവത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഭഗവാന്റെ മൂർച്ഛാവസ്ഥ
പുരിയിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ഉടൻ തന്നെ മഹാപ്രഭു ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി അതിവേഗം ഗമിച്ചു. യാത്രയിലുടനീളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്തം ഭഗവാൻ ജഗന്നാഥനിൽ (ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ) മാത്രമായിരുന്നു ലയിച്ചിരുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചതും ജഗന്നാഥ രൂപം ദർശിക്കാനായി ഓടിയ മഹാപ്രഭു, പരമാനന്ദത്താൽ അവിടെ മൂർച്ഛിച്ചു വീണു. ബോധരഹിതനായി നിലംപതിച്ച അദ്ദേഹത്തെ കണ്ട് പരിഭ്രാന്തനായ ക്ഷേത്രപാലകൻ അദ്ദേഹത്തെ തടയാനായി മുതിർന്നു.
ഭാഗ്യവശാൽ, ഒറീസ്സ രാജാവായ പ്രതാപരുദ്രന്റെ ഉപദേശകനും പുരിയിലെ പ്രശസ്ത പണ്ഡിതനുമായ സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ ആ സമയം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപരിചിതനായ ഈ സന്യാസിയോട് ആരും അരുതായ്മകൾ കാട്ടരുതെന്ന് അദ്ദേഹം വിലക്കി. ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു അത്രമേൽ അബോധാവസ്ഥയിലായിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം ദേഹം വെടിഞ്ഞോ എന്ന് പോലും ഭട്ടാചാര്യർ ഭയപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം അതീവ ജാഗ്രതയോടെ സന്യാസിയെ തന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെച്ച് ആ സന്യാസിയുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങൾക്ക് അരികിൽ ഒരു ചെറിയ പഞ്ഞിക്കഷ്ണം വെച്ച് ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പരിശോധിച്ചു. പഞ്ഞി നേരിയ തോതിൽ ചലിക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന് ഭട്ടാചാര്യർക്ക് ബോധ്യമായി.
പുരിയിലെത്തിയ നിത്യാനന്ദ പ്രഭുവും മറ്റ് ഭക്തരും നേരെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ് പോയത്. സ്വർണ്ണവർണ്ണമാർന്ന തിരുമേനിയുള്ള ഒരു സന്യാസി അവിടെ വന്നതായും, അദ്ദേഹം മൂർച്ഛിച്ചു വീണതിനാൽ സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യരുടെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയതായും ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് അവർ കേട്ടു. ഉടൻ തന്നെ അവരെല്ലാവരും ഭഗവാനെ കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു. അവർ ഭട്ടാചാര്യരുടെ വസതിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം അതീവ ചിന്താകുലനായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. “ഈ സന്യാസി കഴിഞ്ഞ ആറ് മണിക്കൂറായി ബോധരഹിതനായി തുടരുകയാണ്” എന്ന് അദ്ദേഹം അവരോട് പറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഭക്തർക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. അവർ ഉച്ചത്തിൽ “ഹരേ കൃഷ്ണ” മന്ത്രം ജപിക്കാൻ തുടങ്ങി. അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവൻ ബാഹ്യബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. മഹാപ്രഭുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രകടമായ ഉന്നതമായ കൃഷ്ണപ്രേമത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ട് ഭട്ടാചാര്യർ വിസ്മയിച്ചു. ഭട്ടാചാര്യരുടെ പത്നീസഹോദരൻ ശാസ്ത്രപ്രമാണങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ശ്രീചൈതന്യ മഹാപ്രഭു സാക്ഷാൽ പുരുഷോത്തമനാണെന്ന് സമർത്ഥിച്ചുവെങ്കിലും, ഭട്ടാചാര്യർ അത് അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യരുമായുള്ള സംവാദം
വേദാന്ത തത്ത്വങ്ങളിൽ അഗാധപണ്ഡിതനായിരുന്ന സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ ഒരു ഗൃഹസ്ഥനായിരുന്നുവെങ്കിലും സന്യാസിമാർക്ക് വേദാന്തം ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കുന്നത് പതിവാക്കിയിരുന്നു. ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവന്റെ അപ്രാകൃതമായ (ദിവ്യമായ) അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയാൻ ഭട്ടാചാര്യർക്ക് സാധിച്ചില്ല. യൗവനയുക്തനും സുന്ദരനുമായ ശ്രീചൈതന്യന് സന്യാസധർമ്മം നിലനിർത്തുക പ്രയാസകരമായിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. അതിനാൽ ഭഗവാനെ തുര്യാശ്രമത്തിൽ (സന്യാസത്തിൽ) ഉറപ്പിച്ചു നിർത്താനായി അദ്വൈത വേദാന്ത തത്ത്വങ്ങൾ ഉപദേശിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. തുടർച്ചയായി ഏഴുദിവസം വേദാന്തം വിവരിച്ചതിനുശേഷം ഭട്ടാചാര്യർ ചോദിച്ചു: “അല്ലയോ സന്യാസിശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം അവിടുന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു ചോദ്യം പോലും ചോദിച്ചു കണ്ടില്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് അങ്ങേയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് നിശ്ചയമില്ല.”
“എനിക്ക് വേദാന്ത സൂത്രങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്, എന്നാൽ അങ്ങയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ അത്ര യുക്തിസഹമായി തോന്നുന്നില്ല,” എന്ന ഗൗരാംഗപ്രഭുവിന്റെ മറുപടി ഭട്ടാചാര്യരെ ഞെട്ടിച്ചു. ഭഗവാൻ തുടർന്നു: “ഒരു വ്യാഖ്യാനം എന്നത് സൂത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നതാകണം; മറിച്ച് മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം മുൻനിർത്തി നിഗൂഢമായ അർത്ഥങ്ങൾ നൽകി സത്യത്തെ മറയ്ക്കുന്നതാകരുത്. അങ്ങയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പരമസത്യത്തെ മൂടിവെക്കുന്നു. വേദാന്തം പുരുഷോത്തമനായ പരമേശ്വരന്റെ പരമാധികാരത്തെയാണ് വ്യക്തമായി സ്ഥാപിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവിടുന്ന് കപടമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാരത്തെ മറച്ചുപിടിക്കുന്നു.”
അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭനായ വേദാന്തി എന്ന് ഖ്യാതിനേടിയ ഭട്ടാചാര്യർ, പരബ്രഹ്മം നിരാകാരമാണെന്നും (രൂപമോ ഗുണമോ നാമമോ ഇല്ലാത്തതാണെന്നും) സ്ഥാപിക്കാൻ അനേകം വാദമുഖങ്ങൾ നിരത്തി. എന്നാൽ ഭഗവാൻ ചൈതന്യ മഹാപ്രഭു ആ യുക്തിവാദങ്ങളെ ഒന്നൊന്നായി ഖണ്ഡിച്ചു. ഒടുവിൽ തന്റെ പരാജയം സമ്മതിച്ച സാർവ്വഭൗമ ഭട്ടാചാര്യർ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രണമിച്ചു.
ഭട്ടാചാര്യരിൽ കരുണ തോന്നിയ ഭഗവാൻ തന്റെ ഷഡ്ഭുജ രൂപത്തിൽ (ആറു കൈകളുള്ള രൂപം) അദ്ദേഹത്തിന് ദർശനമേകി. ആ ദിവ്യരൂപത്തിൽ രണ്ട് കൈകളിൽ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ വില്ലും അമ്പും, മറ്റ് രണ്ട് കൈകളിൽ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഓടക്കുഴൽ, ബാക്കിയുള്ള രണ്ട് കൈകളിൽ തന്റെ സന്യാസദണ്ഡവും കമണ്ഡലുവും ഏന്തിയാണ് മഹാപ്രഭു ദർശനം നൽകിയത്. ഈ പരമകാരുണ്യത്തിൽ ഭക്തിപാരവശ്യത്തിലായ ഭട്ടാചാര്യർ, ന്യായശാസ്ത്രത്തിലുള്ള തന്റെ വരണ്ട പാണ്ഡിത്യം വെടിഞ്ഞ് ഭഗവാൻ ചൈതന്യന്റെ ഉറ്റ അനുചരന്മാരിൽ ഒരാളായി മാറി.
തീർത്ഥയാത്രയുടെ ആരംഭം
മഹാപ്രഭുവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനായ വിശ്വരൂപൻ സന്യാസം സ്വീകരിച്ചതിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് വിവരമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ, ജ്യേഷ്ഠനെ അന്വേഷിക്കുക എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് ഗൗരാംഗൻ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ, ഈ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ യാത്രയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം അവിടുത്തെ ജനങ്ങളെയെല്ലാം പുരുഷോത്തമനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ നിർമ്മലമായ ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. മഹാപ്രഭുവിന്റെ യാത്രാവിവരം അറിഞ്ഞ ഭക്തരെല്ലാം നിത്യാനന്ദ പ്രഭുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പോകാൻ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു; എങ്കിലും താൻ ഏകനായി പോകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് മഹാപ്രഭു ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഭക്തരുടെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം കാലാ കൃഷ്ണദാസനെ സേവകനായി കൂടെക്കൂട്ടാൻ അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു.
കൂടാതെ, പ്രതാപരുദ്ര മഹാരാജാവിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ ദക്ഷിണമേഖലാ ഗവർണറും പരമഭക്തനുമായ രാമാനന്ദ രായരെ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ദർശിക്കാമെന്ന് ഭഗവാൻ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.
കുഷ്ഠരോഗിയുടെ മോചനം
മഹാപ്രഭുവിന്റെ യാത്രാമധ്യേ കൂർമ്മക്ഷേത്രം എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ വാസുദേവൻ എന്നൊരു ഭക്തൻ വസിച്ചിരുന്നു. കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ജീർണ്ണിച്ചിരുന്നു, പുഴുക്കൾ ആ ദേഹം കാർന്നുതിന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു ഉത്തമഭക്തനായിരുന്ന അദ്ദേഹം തന്റെ അവസ്ഥയെ മുൻജന്മ പാപഫലമായി കണ്ട് ക്ഷമയോടെ സ്വീകരിച്ചു. ശരീരവേദന സഹിച്ചുകൊണ്ടും ഹരേ കൃഷ്ണ മന്ത്രം ഭക്തിപൂർവ്വം ജപിക്കുന്നതാണ് ഏത് ദുരിതത്തിനുമുള്ള പോംവഴിയെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ഏതെങ്കിലും പുഴു താഴെ വീണാൽ, അത് ചത്തുപോയേക്കുമെന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം അതിനെ എടുത്ത് വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തിൽ തന്നെ വെക്കുമായിരുന്നു.
മഹാപ്രഭു കൂർമ്മക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടതിന് ശേഷമാണ് വാസുദേവൻ ഭഗവാൻ തങ്ങിയിരുന്ന വസതിയിൽ എത്തിയത്. ഭഗവാനെ ദർശിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ദുഃഖത്താൽ വാസുദേവൻ ബോധരഹിതനായി നിലത്തു വീണു. തന്റെ ഭക്തന്റെ സങ്കടം തീർക്കാനായി സർവ്വശക്തനായ ഭഗവാൻ ഉടനടി തിരികെ വരികയും അദ്ദേഹത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആശ്ചര്യമെന്നു പറയട്ടെ! വാസുദേവൻ പൂർണ്ണാരോഗ്യം പ്രാപിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം അതീവ സുന്ദരമാവുകയും ചെയ്തു. “എന്റെ ഭഗവാനേ! ഈ സുന്ദരരൂപത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച് ജീവിതലക്ഷ്യം ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുക എന്നതാണെന്ന സത്യം ഞാൻ മറന്നുപോകാതിരിക്കട്ടെ,” എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ അദ്ദേഹത്തിന് ആ വരം നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു.
ജനങ്ങൾക്കുള്ള ഉപദേശം
ഭഗവാൻ ചൈതന്യദേവന്റെ തേജസ്സുറ്റ രൂപം ദർശിച്ചവരെല്ലാം അളവറ്റ ആനന്ദത്തിൽ ആറാടി. ഭഗവാന്റെ ദിവ്യരൂപത്തിൽ അത്യന്തം ആകൃഷ്ടനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, ഉടനടി തന്റെ സർവ്വസ്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. “എന്റെ ഭഗവാനേ, ഞാൻ ലൗകികമായ കുടുംബജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയാണ്. എന്നെ അങ്ങയോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ദയവായി ഈ സംസാരസാഗരത്തിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ചാലും,” എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിച്ചു.
എന്നാൽ ഭഗവാൻ ചൈതന്യൻ ഇപ്രകാരം മറുപടി നൽകി: “അരുത്, നിങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ വസിക്കുക. ഹരേ കൃഷ്ണ മന്ത്രം ജപിച്ചുകൊണ്ടും മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് ഇത് പകർന്നു നൽകിക്കൊണ്ടും അവരെ ഭക്തരാക്കി മാറ്റുക. നിങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെ പോകുന്നുവോ, ആരെയൊക്കെ കാണുന്നുവോ അവരിലെല്ലാം കൃഷ്ണതത്ത്വം ഉപദേശിക്കുക. ഇപ്രകാരം എന്റെ ആജ്ഞാനുസരണം ഗുരുവായിത്തീർന്ന് ഈ നാടിനെ ഉദ്ധരിക്കുക. നിങ്ങൾ എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ശിരസാവഹിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഭൗതിക ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഒരിക്കലും ബാധിക്കുകയില്ല.”
മഹാപ്രഭു എവിടെയൊക്കെ പോയോ അവിടെയെല്ലാം ഹരേ കൃഷ്ണ സങ്കീർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെടാൻ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു. കൃഷ്ണബോധത്താൽ പ്രചോദിതരായ ആ ജനങ്ങൾ അടുത്ത ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് പോയി അവിടുള്ളവരെയും ഈ ഭക്തിമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. അവർ വീണ്ടും അനേകം ആളുകളെ ഭക്തരാക്കി മാറ്റി. ഇത്തരത്തിൽ ഹരേ കൃഷ്ണ സങ്കീർത്തനം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലുടനീളം വ്യാപിച്ചു.
നാളെ . .
രാമാനന്ദ രായരുമായുള്ള സമാഗമം
About The Author
