സ്വര്‍ഗ്ഗവും വൈകുണ്ഠവും ഒന്നാണോ?

മോക്ഷമാർഗ്ഗത്തിലെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ

ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമുള്ളവരിൽ പലരും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ (സ്വർഗ്ഗലോകം) എത്താൻ അത്യധികം താൽപ്പര്യം കാണിക്കാറുണ്ട്. ഹൈന്ദവർ മാത്രമല്ല, ഇതര മതസ്ഥരും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വിശ്വാസമില്ലാത്തവർ പോലും ചിലപ്പോൾ തങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ മരിക്കുമ്പോൾ, അവർ സ്വർഗ്ഗം പൂകി എന്ന് പറയാറുണ്ട്. മഹാവിഷ്ണു ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ വൈകുണ്ഠവാതിൽ അഥവാ പരമപദവാതിൽ “സ്വർഗ്ഗവാതിൽ” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്താനുള്ള ജനങ്ങളുടെ ആകാംക്ഷയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തുക എന്നതാണ് തങ്ങളുടെ ജീവിതലക്ഷ്യം എന്ന് കരുതുന്ന ഈ ആളുകൾ ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ ലോകങ്ങളുടെ സ്വഭാവം കുറച്ചെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

പതിനാല് ലോകങ്ങൾ

നാം വസിക്കുന്ന ഈ ഭൗതിക പ്രപഞ്ചം ആറ് മേൽലോകങ്ങൾ (സത്യലോകം, തപോലോകം, ജനലോകം, മഹർലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം, ഭുവർലോകം), മദ്ധ്യലോകമായ ഭൂലോകം, ഏഴ് കീഴ് ലോകങ്ങൾ (അതലം, വിതലം, സുതലം, തലാതലം, മഹാതലം, രസാതലം, പാതാളം) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നതാണ്. ഇവയെല്ലാം ചേർത്താണ് ശാസ്ത്രങ്ങൾ “മൂന്നു ലോകങ്ങൾ” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇതിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകം ഭൗതിക പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണ് എന്ന് നാം ഗ്രഹിക്കണം.

മനസ്സുകൊണ്ട് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത, മതിഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്ന ജീവിതമാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ലഭിക്കുക. അവിടെ രംഭ, മേനക, ഊർവ്വശി, തിലോത്തമ തുടങ്ങിയ ഒട്ടേറെ നൃത്തസുന്ദരികൾ ഉണ്ട്. അവർ അതിസുന്ദരികളായ ശില്പങ്ങൾ പോലെയാണ്. കൂടാതെ, സോമരസം, ബ്രഹ്മാണ്ഡമായ മണിമാളികകൾ, മൃദലമായ പട്ടുതല്പങ്ങൾ, മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങൾ, മനംമയക്കുന്ന സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ, ചെവിക്ക് ഇമ്പമുള്ള ഗാനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ ആ പട്ടിക നീണ്ടുപോകുന്നു. എങ്കിലും, ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ (8.16) അരുളിച്ചെയ്യുന്നത്, ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്ത് പോയാലും ജനനം, മരണം തുടങ്ങിയവ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നാണ്.

താൽക്കാലിക വാസം

ഒരു വ്യക്തി തന്റെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ഊഷ്മളമായ സ്വീകരണം ലഭിക്കുന്നു. അവൻ ഏറ്റവും മികച്ച ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതിനാൽ, കാലത്തിന്റെ വേഗത അവനറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. പുണ്യം തീരുന്നതുവരെ അവൻ അവിടെ താമസിക്കാൻ അനുവദിക്കപ്പെടുന്നു. പുണ്യം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഒരു അടയാളമെന്ന നിലയിൽ, അവൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന പുഷ്പമാല വാടാൻ തുടങ്ങും. പുണ്യം പൂർണ്ണമായും തീർന്നാൽ, അവൻ അവിടെ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടും. ആർക്കും അവിടെ സ്ഥിരമായി താമസിക്കാൻ കഴിയില്ല. സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ അധിപനായ ഇന്ദ്രന്റെ പദവി പോലും ശാശ്വതമല്ല.

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനാണ് ഭൗതിക ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചത്. സൃഷ്ടി എന്നതിനർത്ഥം കാലത്തിന്റെ ഗതിയിൽ ഒരു ദിവസം അത് നാശത്തിന് വിധേയമാകും എന്നതാണ് പ്രകൃതി നിയമം. സ്വർഗ്ഗലോകം ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗമായതിനാൽ, പ്രളയ സമയത്ത് അത് നശിച്ചുപോകും.

സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലെ അപകടങ്ങൾ

സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലും അസൂയ, രാഷ്ട്രീയ കുതന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ കാണപ്പെടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ആരെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ അശ്വമേധയാഗം നടത്തിയാൽ, തന്റെ പദവിക്ക് അപകടം വരുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ ആ യാഗത്തിന് കഠിനമായ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് നാം പലയിടത്തും കാണുന്നുണ്ട്. കഠിന തപം ചെയ്യുന്ന മുനിമാരെ കണ്ടാൽ, തന്റെ പദവി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ചിന്തയിൽ ഇന്ദ്രൻ അവരുടെ തപസ്സ് മുടക്കാൻ രംഭ, മേനക തുടങ്ങിയ നൃത്തമാതംഗികളെ അയയ്ക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. പൃഥു മഹാരാജാവ് നൂറാമത്തെ അശ്വമേധയാഗം നടത്തിയപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ യാഗത്തിലെ കുതിരയെ മോഷ്ടിച്ചു. വിശ്വാമിത്രന്റെയും കണ്ടു മഹർഷിയുടെയും തപസ്സ് മുടക്കാൻ നർത്തകികളെ അയച്ചത് ഇന്ദ്രനാണ്. ഇതിൽ നിന്ന് സ്വർഗ്ഗലോകത്തും ഒരാളുടെ വളർച്ച മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശങ്കയുണ്ടാക്കും എന്നത് വ്യക്തമാണ്.

ഇതുകൂടാതെ, രാവണൻ, ഹിരണ്യകശിപു തുടങ്ങിയ അസുരന്മാർ സ്വർഗ്ഗത്തെ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് മന്ത്രിമാർക്കും ഒളിച്ചു താമസിക്കേണ്ട ഗതികേട് വരുന്നു. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ, ഇന്ദ്രന്റെ അന്തസ്സ് പൂർണ്ണമായും ചോദ്യചിഹ്നമാകുന്നു.

ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ എപ്പോഴും സ്മരിക്കുക എന്നതാണ്. സ്വർഗ്ഗലോകവാസികൾ ഇന്ദ്രിയസുഖത്തോടുള്ള മോഹം കാരണം ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ മറന്ന് സമയം പാഴാക്കുന്നതിനാൽ, ആചാര്യന്മാരും വേദശാസ്ത്രങ്ങളും ആ സ്വർഗ്ഗലോക ജീവിതത്തെ ഒരു അധഃപതിച്ച അവസ്ഥയായാണ് കാണുന്നത്.

മതിമറക്കുന്ന ജീവിതം

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഗോവർദ്ധന ലീലാ സമയത്ത് ഇന്ദ്രൻ തുടർച്ചയായി ഏഴ് ദിവസം മഴ പെയ്യിച്ചു. അതിനുശേഷം അഹങ്കാരം അടങ്ങിയപ്പോൾ മാപ്പ് ചോദിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു തവണ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭാര്യ സത്യഭാമയ്ക്കുവേണ്ടി ഇന്ദ്രലോകത്തിലെ പാരിജാതവൃക്ഷം എടുത്തുകൊണ്ട് പോയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും തന്റെ നില മറന്ന് ഭഗവാനുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ഇത് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലെ മതിഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്ന ജീവിതത്തെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നു.

നരകത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും പലവിധ ദുരിതങ്ങൾക്ക് വിധേയരാകുന്നതിനാൽ, ദൈവത്തെ ഓർക്കാൻ അവർക്ക് അവസരമില്ല. അതിനാൽ, മതിമറക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലായാലും, വേദന അനുഭവിക്കുന്ന നരകത്തിലായാലും, ഭക്തി സേവനത്തിൽ ഏർപ്പെടുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. സുഖവും ദുഃഖവും മാറിമാറി വരുന്ന ഈ ഭൂലോകമാണ് ഭക്തി സേവനത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യം നൽകുന്നത്.

വൈകുണ്ഠ ജീവിതം

ആത്മീയ ലോകമായ വൈകുണ്ഠത്തിൽ അഥവാ ഗോലോക വൃന്ദാവനത്തിൽ, ഈ ലോകത്തിലെ ദുരിതങ്ങളായ ജനനം, മരണം, വാർദ്ധക്യം, രോഗം തുടങ്ങിയവ കാണപ്പെടുന്നില്ല. അവിടെ ഓരോ ജീവജാലവും അവരുടെ തിളക്കമുള്ള ആത്മീയ ശരീരം, മനോഹരമായ ശരീരപ്രകൃതി, താമരയിതൾ പോലുള്ള കണ്ണുകൾ, വിശാലമായ നെഞ്ച്, പലതരം ആഭരണങ്ങൾ എന്നിവയോടു കൂടി ശക്തരായി കാണപ്പെടുന്നു. ഭൗതിക ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും ആത്മീയ ലോകത്തുള്ളവർക്ക് ഒരു വിഷയമേ അല്ല.

ആത്മീയ ലോകത്തിൽ പോലും ചിലപ്പോൾ മത്സരങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം, പക്ഷേ അവിടെ അസൂയ ഒട്ടും കാണപ്പെടുന്നില്ല. ദുഃഖമില്ലാത്ത ജീവിതമാണ് വൈകുണ്ഠ ജീവിതം എന്ന് വേദശാസ്ത്രങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തിയവർ അവിടെ ശാശ്വതമായും, ആനന്ദമായും, പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനത്തോടു കൂടിയും വസിക്കുന്നു.

വൈകുണ്ഠവാസികളുടെ ചിന്ത

ആത്മീയ ലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ സേവനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകാതെ മറ്റ് ഭക്തന്മാരുടെ സേവനത്തെ എപ്പോഴും പ്രശംസിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതുകൊണ്ട്, ഗോലോക വൃന്ദാവനത്തിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ആനന്ദ ശക്തിയാലും, അനുകൂലമായ ബന്ധങ്ങളാലും ഭക്തന്മാരുടെ ആനന്ദം ഓരോ നിമിഷവും വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതും ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തികളിൽ ഒന്നാണ്. ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ അർജ്ജുനനോട് പറയുന്നു, “എന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തുന്നവർ വീണ്ടും ഈ ലോകത്തിൽ ജനിക്കുന്നില്ല.” (ഭഗവദ്ഗീത 8.16).

ഗോലോക വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തിയവർ കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രേമം കാരണം ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടുത്തെ മറക്കുന്നില്ല. ഇതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം. ഇരുണ്ട ഭൗതിക ലോകത്തിൽ വെളിച്ചം ആവശ്യമായതുകൊണ്ട് ഇവിടെ സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവ ആവശ്യമാണ്. ആത്മീയ ലോകമായ വൈകുണ്ഠം സ്വയം പ്രകാശമുള്ളതായതുകൊണ്ട്, അവിടെ സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, വൈദ്യുതി തുടങ്ങിയവ ആവശ്യമില്ല.

കൃഷ്ണാവബോധം എന്നത് സ്ഥലത്തിനും, സാഹചര്യത്തിനും, കാലത്തിനും അതീതമാണ്. ശുദ്ധഭക്തനായ നാരദർ എപ്പോഴും ഭഗവദ്‌സേവയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വർഗ്ഗവും നരകവും വൈകുണ്ഠവും ഒരുപോലെയാണ്. ബുദ്ധിമാനായ കൃഷ്ണഭക്തൻ സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ ഒട്ടും താല്പര്യം കാണിക്കുന്നില്ല. ആചാര്യന്മാരും സ്വർഗ്ഗലോക ജീവിതത്തിനായി തങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാരെ ഒട്ടും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ല.

സ്വർഗ്ഗവും വൈകുണ്ഠവും ഒന്നാണോ?

ആത്മീയ ലോകമായ വൈകുണ്ഠത്തിൽ ശരീരവും ആത്മാവും ഒന്നാണ്. ഭഗവാന് സ്ഥിരമായി സേവനം ചെയ്യാൻ വൈകുണ്ഠവാതിൽ അഥവാ പരമപദവാതിൽ സമീപിക്കണം. ആ യാത്ര സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ എത്താനുള്ള ലക്ഷ്യമല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. സ്വർഗ്ഗലോക ജീവിതം വെറും സമയം പാഴാക്കുന്ന ജീവിതമാണ് എന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം.

സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന് നേരിട്ട് സേവനം ചെയ്യുന്നത് അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദേവന്മാരും ചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിന്റെ നാമ സങ്കീർത്തനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വലിയ താല്പര്യത്തോടെ കാണപ്പെടുന്നു. സ്വർഗ്ഗലോക ജീവിതത്തെ ആനന്ദമയമായ വൈകുണ്ഠ ജീവിതവുമായി ഒരിക്കലും താരതമ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന് അതിരുണ്ട്, എന്നാൽ വൈകുണ്ഠത്തിന് അതിരില്ല; അതായത്, അത് വികസിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന സ്വഭാവമുള്ളതാണ്. ആത്മീയ ലോകത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നത് മാത്രമല്ല വൈകുണ്ഠം. ക്ഷേത്രം, ബസ്സ്, തീവണ്ടി, മരത്തണൽ, വീട്, റോഡ് എന്നിങ്ങനെ എവിടെയെല്ലാം ഭക്തന്മാർ ഒത്തുചേർന്ന് നാമ സങ്കീർത്തനം നടത്തുന്നുവോ, എവിടെയെല്ലാം കൃഷ്ണന്റെ മഹിമകൾ പാടുന്നുവോ, ആ സ്ഥലം വൈകുണ്ഠമായി മാറുന്നു. അതിനാൽ, ഭക്തന്മാർ സ്വർഗ്ഗലോക മോഹങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി, ആനന്ദമയമായ വൈകുണ്ഠത്തിൽ

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆