ആദരവ് നൽകുന്നതിന്റെ മഹിമ
പദ്മപുരാണം, പ്രഥമഖണ്ഡം, അധ്യായം 33-ൽ നിന്ന്
ഒരു മുൻകല്പത്തിൽ, ഭൃഗുമുനിയുടെ പുത്രനായ മൃകണ്ഡു മഹർഷി തന്റെ പത്നിയോടൊപ്പം വനത്തിൽ കഠിനതപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. വനവാസക്കാലത്ത് അവർക്കൊരു പുത്രൻ ജനിച്ചു. സദ്ഗുണസമ്പന്നനായ ആ കുമാരന് അഞ്ചുവയസ്സ് പ്രായമായി. ആ നാളുകളിൽ, ഒരു സന്യാസിശ്രേഷ്ഠൻ മൃകണ്ഡു മഹർഷിയുടെ ആശ്രമമുറ്റത്ത് ആ ബാലൻ കളിച്ചുനടക്കുന്നത് കാണാനിടയായി. സന്ദർശകനായെത്തിയത് ഒരു പരമഭാഗവതനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മൃകണ്ഡു മഹർഷി, തന്റെ മകന്റെ ആയുസ്സ് എത്രയെന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് ആരാഞ്ഞു. ആ ജ്ഞാനിയായ മഹർഷി, ബാലന് ഇനി ആറുമാസത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. ഇതുകേട്ട പിതാവ് ഉടൻതന്നെ മകന്റെ ഉപനയനസംസ്കാരം നിർവഹിക്കുകയും, സന്യാസിമാരെയും സജ്ജനങ്ങളെയും പ്രണാമം ചെയ്യുവാൻ അവനെ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. പിതാവിന്റെ നിർദേശമനുസരിച്ച്, മറ്റുള്ളവർക്ക് സാഷ്ടാംഗം പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നതിൽ ആ ബാലൻ അത്യധികം ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. ഉച്ചനീചത്വങ്ങളോ ജാതിഭേദങ്ങളോ നോക്കാതെ, താൻ കാണുന്ന ഏവർക്കും അവൻ സവിനയം പ്രണാമങ്ങൾ അർപ്പിച്ചുപോന്നു.
ഒരിക്കൽ, ആ വഴി കടന്നുപോയ സപ്തർഷികളെ കണ്ട് ബാലൻ വിനയപൂർവ്വം അവരെ പ്രണമിച്ചു. കുമാരന്റെ ഭക്തിപൂർവ്വമായ വിനയത്തിൽ പ്രീതരായ മഹർഷിമാർ “ചിരം ജീവ” (നിനക്ക് ദീർഘായുസ്സ് ഉണ്ടാകട്ടെ) എന്ന് അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ, തൊട്ടുപിന്നാലെ തങ്ങളുടെ യോഗബലത്താൽ ആ ബാലന് ഇനി വെറും അഞ്ചുദിവസത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തങ്ങളുടെ വാക്ക് മിഥ്യയായിപ്പോകുമോ എന്ന് ഭയന്ന ഋഷീശ്വരന്മാർ, ആ കുമാരനെയും കൂട്ടി ഉടൻതന്നെ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
സപ്തർഷികളും ആ ബാലനും ചതുർമുഖനായ ബ്രഹ്മാവിനെ സമീപിച്ച് സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു. കുമാരന്റെ നിർമ്മലമായ ഭക്തിയും ശരണാഗതിയും കണ്ട് ബ്രഹ്മാവും അവനെ “ചിരം ജീവ” എന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു. തദനന്തരം ബ്രഹ്മാവ് സപ്തർഷികളോട്, “ആരാണ് ഈ ബാലൻ? എന്തിനാണ് ഇവനെ എന്റെ അരികിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നത്?” എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഋഷികൾ നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം വിവരിച്ചു: “ഇത് മൃകണ്ഡു മഹർഷിയുടെ പുത്രനാണ്. വിധിവിഹിതമായി ഇവന്റെ ആയുസ്സ് വളരെ അല്പമാണ്. ഇവന്റെ ഉപനയനസമയത്ത് പിതാവ്, ‘കാണുന്ന ഏവർക്കും പ്രണാമം അർപ്പിക്കണം’ എന്ന് ഉപദേശിച്ചിരുന്നു.”
“ഹേ ജഗദ്ഗുരോ, തീർത്ഥാടനവേളയിൽ യാദൃച്ഛികമായാണ് ഞങ്ങൾ ഈ ബാലനെ കാണുന്നത്. കാണുന്നവരെയെല്ലാം പ്രണമിക്കുന്ന ഇവന്റെ വിനയത്തിൽ സന്തുഷ്ടരായി ഞങ്ങൾ ഇവനെ ‘ചിരം ജീവ’ എന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ അവിടുത്തെ തിരുനാവിൽ നിന്നും ആ അനുഗ്രഹം തന്നെ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെയും അവിടുത്തെയും വാക്കുകൾ എങ്ങനെയാണ് ഇനി സത്യമായി ഭവിക്കുക?”
ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു: “സത്യസന്ധമായ വാക്കുകളിലാണ് ഈ ഭൂമി നിലകൊള്ളുന്നത്. അതിനാൽ ഈ മാർക്കണ്ഡേയൻ ഒരു കല്പാന്തകാലം മുഴുവൻ ജീവിച്ചിരിക്കും.”
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
Discover more from ശുദ്ധ ഭക്തി
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
