പ്രഹ്ലാദ മഹാരാജാവിന്റെ പൂർവ്വജന്മം

പ്രഹ്ലാദ മഹാരാജാവിന്റെ പൂർവ്വജന്മം

ശ്രീ ശ്രീമദ് ഗൗര ഗോവിന്ദ സ്വാമി മഹാരാജ് അരുളിച്ചെയ്തത്

നരസിംഹ പുരാണത്തിൽ അതിമനോഹരമായ ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ ഭക്തശിരോമണിയായ പ്രഹ്ലാദ മഹാരാജാവ് ഭഗവാൻ നരസിംഹദേവനോട് ഇപ്രകാരം വിനയാന്വിതനായി ചോദിച്ചു: “ഭഗവാനേ, അവിടുത്തെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ഇത്രയേറെ ഭക്തി വളരാൻ എന്നിൽ എന്ത് പുണ്യമാണുള്ളത്?”

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ നരസിംഹദേവൻ മറുപടി നൽകി: “ഏറെക്കാലം മുൻപ്, അവന്തി നഗരത്തിൽ വസുശർമ്മ എന്ന് പേരുള്ള അതീവ ശുദ്ധനായ ഒരു വേദവിദ്-ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പത്നിയായ സുശീലയാകട്ടെ പതിവ്രതാരത്നവും സദാചാരനിഷ്ഠയുള്ളവളുമായിരുന്നു. അവർക്കുണ്ടായ അഞ്ച് പുത്രന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായിരുന്നു നീ. നിന്റെ മൂത്ത നാല് സഹോദരന്മാരും മഹാപണ്ഡിതന്മാരും പിതൃഭക്തരുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇളയവനായ നീയാകട്ടെ തികച്ചും ദുർമാർഗ്ഗിയായിത്തീർന്നു. വാസുദേവൻ എന്ന പേരുണ്ടായിരുന്ന നീ ഒരു വേശ്യയുടെ വലയത്തിൽ അകപ്പെടുകയും പിതാവിനെ അനുസരിക്കാതെ ദുരാചാരങ്ങളിൽ മുഴുകി കാലം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു രാത്രിയിൽ, നീയും ആ വേശ്യയും തമ്മിൽ അതിശക്തമായ വഴക്കുണ്ടായി. ആ കലഹം നിമിത്തം നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും അന്ന് ഉറക്കമോ ആഹാരമോ ലഭിച്ചില്ല. യാദൃശ്ചികമെന്നു പറയട്ടെ, അന്ന് എന്റെ അവതാര ദിനമായ നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി ആയിരുന്നു. അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലെങ്കിലും, എന്റെ തിരുനാളിൽ ഉപവാസവും ജാഗരണവും അനുഷ്ഠിച്ചതിന്റെ പുണ്യം നിനക്ക് ലഭിച്ചു. ലൗകിക സുഖങ്ങളിൽ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന ആ വേശ്യ മരണാനന്തരം സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ അപ്സരസ്സായി ജന്മമെടുത്തു. പിൽക്കാലത്ത് അവൾ എന്റെ പ്രിയഭക്തയായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ വേശ്യാസംഗം നിമിത്തം നീ ഒരു അസുരകുലത്തിൽ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. എങ്കിലും നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി വ്രതഫലമായി നിന്നിൽ അനന്യമായ ഭക്തി ഉദിക്കുകയും നീ എന്റെ നിത്യപ്രിയനായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവർക്ക് അത്യന്തം ദുർലഭമായ ഭക്തി കൈവരും. ബ്രഹ്മാവ് ഈ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചതിലൂടെയാണ് സൃഷ്ടിശക്തി നേടിയത്. മഹേശ്വരനായ ശിവൻ ഈ വ്രതത്തിലൂടെ സംഹാരശക്തിയും ആർജ്ജിച്ചു. ഭക്തർ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാണോ ഈ വ്രതം നോൽക്കുന്നത്, അത് നിശ്ചയമായും സാഫല്യത്തിലെത്തും. അന്ന് അബോധപൂർവ്വമാണെങ്കിലും നീ അനുഷ്ഠിച്ച ജാഗരണവും ഉപവാസവുമാണ് നിന്നെ ഇത്രവലിയ ഭക്തനാക്കിയത്.”

ഭക്തി അത്രമേൽ ശക്തിമത്താണ്. അറിവില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന അല്പമാത്രമായ ഭക്തിയുതസേവനം പോലും ഇത്ര വലിയ ഫലം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, ബോധപൂർവ്വം ഭക്തിയോടെ ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഫലം എത്രയോ ഉന്നതമായിരിക്കും! ഭക്തിയുടെ മഹിമ അത്ഭുതകരമാണ്. ഏതു വിധേനയെങ്കിലും ഭക്തിയുമായി സമ്പർക്കമുണ്ടായാൽ അതിന്റെ ശുഭഫലം നിശ്ചയമായും ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രഹ്ലാദചരിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ഒരു സംശയം ഉയർന്നേക്കാം. ‘നിത്യസിദ്ധനായ’ (ഭഗവാന്റെ നിത്യസഹചാരിയായ) പ്രഹ്ലാദൻ എങ്ങനെയാണ് ഒരു അധഃപതിച്ച ബ്രാഹ്മണകുമാരനായി ജനിച്ചത്? ഗൗഡീയ വൈഷ്ണവ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം ഇതിനുള്ള ഉത്തരം ഇപ്രകാരമാണ്: നിത്യസിദ്ധനായ പ്രഹ്ലാദ മഹാരാജാവ് ഭഗവാന്റെ അംശമായി എപ്പോഴുമുണ്ട്. എന്നാൽ വസുശർമ്മയുടെ പുത്രനായ വാസുദേവന്റെ ജീവാത്മാവ്, ഭക്തിപുണ്യം കൈവരിച്ചപ്പോൾ പ്രഹ്ലാദ മഹാരാജാവിന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് ലയിച്ചു ചേരുകയാണ് ഉണ്ടായത്.

വിശദീകരണം:

ഈ ചരിത്രം വായിക്കുമ്പോൾ പലർക്കും തോന്നാവുന്ന ഒരു സംശയമാണ്: “നരസിംഹലീല നടക്കുന്നതിന് മുൻപ് എങ്ങനെയാണ് നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി വ്രതം ഉണ്ടാവുക?” ഇതിന് പ്രധാനമായും മൂന്ന് കാരണങ്ങളുണ്ട്:

കാലചക്രത്തിന്റെ ആവർത്തനം (Cyclical Time): ഭാരതീയ സങ്കല്പമനുസരിച്ച് കാലം നേർരേഖയിലല്ല, മറിച്ച് ഒരു ചക്രം പോലെ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്. ഓരോ ‘കല്പ’ത്തിലും (ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകൽ) ഭഗവാൻ നരസിംഹമായി അവതരിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു കല്പത്തിൽ അബോധപൂർവ്വമായി വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച വാസുദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണകുമാരൻ, അടുത്ത കല്പത്തിലോ അടുത്ത യുഗചക്രത്തിലോ പ്രഹ്ലാദനായി ജന്മമെടുത്തു എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം.

നിത്യലീല (Eternal Pastimes): ഭഗവാന്റെ അവതാരങ്ങൾ എല്ലാം ‘നിത്യമാണ്’. സൂര്യൻ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഉദിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് അസ്തമിക്കുന്നത് പോലെ, ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്ത് എപ്പോഴും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി എന്ന തിരുനാളിന്റെ പുണ്യം എല്ലാക്കാലത്തും നിലനിൽക്കുന്നു.

അജ്ഞാത സുകൃതം: ഈ കഥയുടെ പ്രധാന സന്ദേശം ഭക്തിയുടെ ശക്തിയാണ്. താൻ ചെയ്യുന്നത് വ്രതമാണെന്ന് അറിയാതെ പോലും നരസിംഹ ചതുർദ്ദശി നാളിൽ ഉപവാസവും ജാഗരണവും അനുഷ്ഠിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച ‘അജ്ഞാത സുകൃതം’ (അറിയാതെ ചെയ്യുന്ന പുണ്യം) ആ ജീവാത്മാവിനെ ഭഗവാന്റെ നിത്യസഹചാരിയായ പ്രഹ്ലാദന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഭഗവാന്റെ കരുണയ്ക്ക് കാലദേശ പരിമിതികളില്ല. വസുശർമ്മയുടെ പുത്രനായ വാസുദേവൻ തന്റെ പുണ്യത്തിലൂടെ പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തേക്ക് അർഹത നേടുകയാണ് ഉണ്ടായത്.


🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆