ആത്മീയ വിജ്ഞാനം

അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വേദവിജ്ഞാനമാണ് ശ്രീമദ് ഭാഗവതം, വേദജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുന്ന രീതിയെ ‘അവരോഹണ – പന്ഥാവ്’, അഥവാ ‘ആധികാരിക ശിഷ്യപരമ്പരയിൽക്കൂടി ദിവ്യജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുന്ന പ്രകിയ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഭൗതിക ജ്ഞാനപുരോഗമനത്തിന്വ്യ ക്തിപരമായ കഴിവും ഗവേഷണവാസനയും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ ആത്മീയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാ പുരോഗമനവും ഏറെക്കുറെ ആത്മീയഗുരുവിന്റെ കാരുണ്യത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആത്മീയ വിദ്യ ശിഷ്യനിൽ നിറയണമെങ്കിൽ ആത്മീയഗുരു നിശ്ചയമായും ശിഷ്യനിൽ തൃപ്തനാകണം. ആത്മീയഗുരു മാന്ത്രികനെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കുകയും, വൈദ്യുതി ആധാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ അത്ഭുതശക്തിയാൽ ശിഷ്യനിൽ ആത്മീയജ്ഞാനം സന്നിവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാന്ത്രിക പ്രക്രിയയാണിതെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ പാടില്ല. യഥാർഥ ഗുരു യഥോചിതമായി വൈദികജ്ഞാനത്തിന്റെ ആധികാരികതയിൽ എല്ലാം ശിഷ്യന് വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. അത്തരം ബോധനങ്ങൾ ചിന്താതത്ത്വത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് വിനയപുരസ്സരമുള്ള അന്വേഷണത്താലും, സേവനമനോഭാവത്താലും വേണം ശിഷ്യൻ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്. ആത്മീയഗുരുവും, ശിഷ്യനും, നിശ്ചയമായും നിർവ്യാജരായിരിക്കണം.



( ശ്രീമദ് ഭാഗവതം 2.1.10/ ഭാവാർത്ഥം 


🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆