ചന്ദ്രശേഖരൻ: ശരണാഗതവത്സലനായ ശിവഭഗവാൻ

തങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് പതി പോയതറിഞ്ഞ ദക്ഷപുത്രിമാർ വിലപിച്ചുകൊണ്ട് പിതാവിനെ വീണ്ടും സമീപിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “പിതാവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പരാതി പറഞ്ഞത് പതിയുടെ സ്നേഹം ലഭിക്കാനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ നാഥനെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു സ്ത്രീക്ക് അവളുടെ ഭർത്താവാണ് ഏക നേത്രം. ഭർത്താവില്ലാത്ത ലോകം ഞങ്ങൾക്ക് അന്ധകാരമാണ്.”

“സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവാണ് നാരായണനും വ്രതവും സനാതന ധർമ്മവും. സദ്ഗുണസമ്പന്നനായ ഭർത്താവിനെ നിന്ദിക്കുന്നവളും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവളും ചന്ദ്രസൂര്യന്മാരുള്ള കാലത്തോളം ഘോരമായ നരകത്തിൽ കഴിയേണ്ടി വരും. പിന്നീട് അവൾ അനേകം ജന്മങ്ങൾ തിര്യക്കുകളായി ജനിക്കുകയും ഒടുവിൽ മനുഷ്യജന്മം ലഭിക്കുമ്പോൾ ദരിദ്രയും രോഗിയുമായ വിധവയായി തീരുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ പ്രജാപതിയായ അവിടുന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനെ തിരികെ നൽകിയാലും.”

പുത്രിമാരുടെ അപേക്ഷ കേട്ട ദക്ഷൻ ശിവസന്നിധിയിലെത്തി. ശിവൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് ദക്ഷനെ വണങ്ങി. ശിവന്റെ വിനയത്തിൽ സംപ്രീതനായെങ്കിലും ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: “ഹേ ശിവ, എന്റെ പുത്രിമാർക്ക് പ്രാണപ്രിയനായ എന്റെ മരുമകനെ തിരികെ നൽകുക. നീയും എന്റെ മരുമകനാണ്. ചന്ദ്രനെ വിട്ടുതരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്നെ കഠിനമായി ശപിക്കും.”

അമൃതിനേക്കാൾ മധുരമായ വാക്കുകളാൽ ശിവൻ മറുപടി നൽകി: “അങ്ങേയ്ക്ക് എന്നെ ഭസ്മമാക്കുകയോ ശപിക്കുകയോ ചെയ്യാം. പക്ഷേ എന്നെ ശരണം പ്രാപിച്ച ചന്ദ്രനെ കൈവിടാൻ എനിക്ക് സാധ്യമല്ല.” ദക്ഷൻ ശപിക്കാനൊരുങ്ങവേ ശിവൻ ഗോവിന്ദനെ സ്മരിച്ചു.

ഉടൻതന്നെ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഒരു വൃദ്ധബ്രാഹ്മണന്റെ വേഷത്തിൽ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ശിവനും ദക്ഷനും അവിടുത്തെ വണങ്ങി. ഭഗവാൻ ശിവനോട് പറഞ്ഞു: “ഹേ ശിവ, സകല ജീവജാലങ്ങൾക്കും പ്രിയപ്പെട്ടത് സ്വന്തം ആത്മാവാണ്. അതിനാൽ ചന്ദ്രനെ വിട്ടുകൊടുത്ത് അങ്ങ് സ്വയം രക്ഷിക്കണം. അങ്ങ് വൈഷ്ണവരിൽ അഗ്രഗണ്യനും ശാന്തനുമാണല്ലോ. ദക്ഷൻ കോപാകുലനാണ്, അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് മുൻപിൽ ഉത്തമന്മാർ വഴിമാറിക്കൊടുക്കണം.”