ഭഗവദ്‌ ഗദയും കണ്ഠാഭരണവും: ശിക്ഷയും രക്ഷയും

കൗമോദകീം ഭഗവതോ ദയിതാം സ്‌മരേത
ദിഗ്ദ്ധാമരാതിഭടശോണിതകർദ്ദമേന
മാലാം മധുവ്രതവരൂഥഗിരോപഘുഷ്‌ടാം
ചൈത്യസ്യ തത്ത്വമമലം മണിമസ്യ ക

വിവർത്തനം

കൗമോദകിയെന്ന നാമത്തിലുള്ള, ഭഗവാന് പ്രിയങ്കരമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗദയെ യോഗി ധ്യാനിക്കണം. എപ്പോഴും യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന ദ്രോഹികളായ രാക്ഷസന്മാരെ തച്ചുടയ്ക്കുന്ന ഗദയിൽ അവരുടെ രക്തം പുരണ്ടിരിക്കും. ഭഗവാൻ കഴുത്തിലണിഞ്ഞിട്ടുള്ള, മൂളൽ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ട് വൻതേനീച്ചക്കൂട്ടം ചുറ്റിപ്പറക്കുന്ന മനോഹരമായ പുഷ്പഹാരത്തെയും, നിരന്തരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനത്തിൽ നിരതരായിട്ടുള്ള പരിശുദ്ധ ഭക്തന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന, മുത്തുകൊണ്ടുള്ള കണ്ഠാഭരണത്തെയും ഒരുവൻ ധ്യാനിക്കണം.

ഭാവാർത്ഥം

യോഗി, ഭഗവാന്റെ അതീന്ദ്രിയ ശരീരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളെ ധ്യാനിക്കണം. ജീവസത്തകൾ അവയുടെ വ്യവസ്ഥാപിത സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണമെന്ന് ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. രണ്ടുതരം ജീവസത്തകളെപ്പറ്റി ഇവിടെ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു കൂട്ടരെ അരാതികളെന്നു വിളിക്കുന്നു. അവർ പരമദിവ്യോത്തമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ വിമുഖരാണ്. രാക്ഷസന്മാരെ വധിക്കുകയാൽ സദാ അവരുടെ രക്തത്താൽ പങ്കിലമായിട്ടുള്ള ഭയാനകമായ ഗദ കൈയിലേന്തിക്കൊണ്ടാവും അവരുടെ മുന്നിൽ ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക.

പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ പുത്രന്മാർ തന്നെയാണ്, രാക്ഷസന്മാരും. ഭഗവദ്ഗീത പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുള്ളതുപ്രകാരം എല്ലാ ജീവിവർഗങ്ങളും പരമദിവ്യോത്തമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ പുത്രന്മാരാകുന്നു. എന്തായാലും, രണ്ടു രീതികളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രണ്ടു നിലവാരത്തിലുള്ള ജീവസത്തകളുണ്ട്. ഒരുവൻ തന്റെ കഴുത്തിലും മാറിലുമണിയുന്ന മുത്തുകളും ആഭരണങ്ങളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിശുദ്ധ ഭക്തന്മാരെ സ്വന്തം കണ്ഠത്തിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ കഴുത്തിലണിഞ്ഞിട്ടുള്ള മുത്തുകളുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ് പരിശുദ്ധമായ കൃഷ്ണാവബോധത്തിലുള്ള ഭക്തന്മാർ.

രാക്ഷസന്മാരും, പരമദിവ്യോത്തമപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ വിമുഖരായവരും, അത്തരം പതിതാത്മാക്കളുടെ രക്തത്താൽ പങ്കിലമായിട്ടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭയാനകമായ ഗദയാൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും. പതിവായി രാക്ഷസന്മാരെ വധിക്കുകയും അവരുടെ രക്തം പുരളുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ ഗദയെന്ന തന്റെ ഉപകരണം ഭഗവാന് വളരെ പ്രിയങ്കരമാണ്. ജലവും മണ്ണും കുഴഞ്ഞ് ചെളിയായിത്തീരുന്നതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ ശത്രുക്കളുടെ, അഥവാ നാസ്തികരുടെ ഭൗമിക ശരീരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗദയാൽ ശിഥിലമാക്കപ്പെട്ട് വെറും ചേറും ചെളിയുമായി മാറുന്നു.

(ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതം 3.28.28)

ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ തൃതീയസ്കന്ധത്തിലെ ഈ ഭാഗം, ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയുടെ ദിവ്യരൂപത്തെ ധ്യാനിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. പരമദിവ്യോത്തമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ ഓരോ അതീന്ദ്രിയ അവയവങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും യോഗിമാർ എങ്ങനെ മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കണമെന്ന് ഈ വിവരണം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ശ്ലോക സന്ദർഭം ഈ ഭാഗത്ത്, കർദമമഹർഷിയുടെ പുത്രനായി അവതരിച്ച ഭഗവാൻ കപിലദേവൻ തന്റെ മാതാവായ ദേവഹൂതിക്ക് അഷ്ടാംഗയോഗത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഉപദേശിക്കുകയാണ്. ഭഗവാന്റെ രൂപത്തെ എങ്ങനെയാണ് ഘട്ടംഘട്ടമായി ധ്യാനിക്കേണ്ടത് എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടിയായി, കപിലദേവൻ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ (ശ്രീഹരിയുടെ) സുന്ദരവും ഭയാനകവുമായ വിവിധ ഭാവങ്ങളെയും ഭക്തന്മാരും നാസ്തികരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങളെയും ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

വിഷയം

കൗമോദകീ ധ്യാനം: യോഗിമാർ ഭഗവാൻ ശ്രീവിഷ്ണുവിന് ഏറ്റവും പ്രിയങ്കരമായ ‘കൗമോദകി’ എന്ന ഗദയെ ധ്യാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നാസ്തികർക്കുള്ള ശിക്ഷ: ഭഗവാന്റെ ലീലകളെയും പരമാധികാരത്തെയും അംഗീകരിക്കാത്ത, ഭക്തദ്രോഹികളായ രാക്ഷസന്മാരെ തച്ചുടയ്ക്കുന്ന ഭയാനകമായ ആയുധമാണ് ഈ ഗദ.

ശത്രുരക്തത്താൽ പങ്കിലമായത്: നിരന്തരം രാക്ഷസന്മാരെ വധിക്കുന്നതിനാൽ ഈ ഗദയിൽ എപ്പോഴും ശത്രുക്കളുടെ രക്തം പുരണ്ടിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാരെ ശിക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നതിനാൽ ഈ ഉപകരണം ഭഗവാന് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതുമാണ്.

നാസ്തികരുടെ അന്ത്യം: ജലവും മണ്ണും ചേർന്ന് ചെളിയാകുന്നതുപോലെ, നാസ്തികരുടെ ഭൗതികശരീരങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ ഗദയാൽ തകർക്കപ്പെട്ട് വെറും ചേറായി മാറുന്നു.

വനമാലയുടെ സൗന്ദര്യം: ഭഗവാന്റെ കഴുത്തിലണിഞ്ഞിട്ടുള്ള, വൻതേനീച്ചക്കൂട്ടങ്ങൾ മധുരമായി മൂളിക്കൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പറക്കുന്ന മനോഹരമായ പുഷ്പഹാരത്തെ (വനമാലയെ) യോഗി ധ്യാനിക്കണം.

ശുദ്ധഭക്തരുടെ പ്രതീകം: ഭഗവാൻ തന്റെ കണ്ഠത്തിലണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മുത്തുമാലയും ആഭരണങ്ങളും അവിടുത്തെ കാരുണ്യം പറ്റിനിൽക്കുന്ന പരിശുദ്ധരായ കൃഷ്ണാവബോധമുള്ള ഭക്തന്മാരെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

ഭക്തസംരക്ഷണം: ഒരുവൻ തന്റെ വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ശുദ്ധഭക്തരെ സ്വന്തം കണ്ഠത്തിൽ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.

രണ്ടുതരം ജീവസത്തകൾ: ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും ഭഗവാന്റെ പുത്രന്മാരാണെന്ന് ഭഗവദ്ഗീത വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഭഗവദ്‌ലീലകളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഭക്തന്മാരെന്നും അതിനെ വിമുഖതയോടെ എതിർക്കുന്ന ‘അരാതികൾ’ (ശത്രുക്കൾ) എന്നും രണ്ടുതരത്തിലുള്ള ജീവസത്തകൾ ഇവിടെയുണ്ട്.

അവസാനമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ ശ്രീഹരി തന്റെ ശുദ്ധഭക്തർക്ക് അതീവ കോമളനായ രക്ഷകനായും, ഭഗവദ്വിമുഖരായ നാസ്തികർക്ക് കാലരൂപത്തിലുള്ള ഗദയേന്തിയ ശിക്ഷകനായും ഒരേസമയം നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ഈ ഭാഗം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഈ രണ്ട് ഭാവങ്ങളും ഒരേപോലെ അതീന്ദ്രിയവും ധ്യാനയോഗ്യവുമാണ്.

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆