വിവജ്ജമാനാ യസ്യ സ്ഥാതുമീക്ഷാപഥേ∫മുയാ
വിമോഹിതാ വികത്ഥന്തേ മമാഹമിതി ദുർധിയഃ
വിവർത്തനം
ഭഗവാന്റെ മായിക ശക്തി, സ്വന്തം പദവിയെക്കുറിച്ച് ലജ്ജയുള്ളവളാകയാൽ അഗ്രപഥം സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, അവളാൽ സംഭ്രാന്തരാക്കപ്പെട്ടവർ (വിഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ), ഞാനെന്നും, എന്റേതെന്നുമുള്ള ചിന്തകളിൽ നിമഗ്നരായി വിഡ്ഢിത്തം സംസാരിക്കുന്നു.
ഭാവാർഥം
പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷന്റെ അദമ്യമാംവിധം പ്രഭവിഷ്ണുവായ വശീകരണശക്തിക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ത്രിതീയ ശക്തിക്ക്, ജീവചൈതന്യമുള്ള സമ്പൂർണ ലോകത്തെയും വിഭ്രമിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. എങ്കിൽത്തന്നെയും, പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ തക്ക ശക്തയല്ല അവൾ. പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷന്റെ പിന്നിൽ അന്ധകാരമാണ് (അജ്ഞതയാണ്). ജീവാത്മാക്കളെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ തക്ക ശക്തി അവിടെ അവൾക്കുണ്ട്. വിഡ്ഢിത്തം (അസംബന്ധം) പറയുന്നതാണ് സംഭ്രാന്തരായവരുടെ പ്രഥമ ലക്ഷണം. അസംബന്ധമായ, അഥവാ നിരർത്ഥകമായ സംഭാഷണങ്ങളെ വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ പിന്തുണയ്ക്കില്ല. അത് ഞാനെന്നും, അത് എന്റേതെന്നും പറയുന്നത് ശുദ്ധ അസംബന്ധമാണ്. അത്തരം തെറ്റായ ആശയത്താലാണ് ഒരു നിരീശ്വര സംസ്കാരം നയിക്കപ്പെടുന്നത്. മാത്രവുമല്ല, ഭഗവാനെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യമായ സാക്ഷാത്കാരം കൂടാതെ അത്തരം വ്യക്തികൾ ഒരു കൃത്രിമ ഈശ്വരനെ അംഗീകരിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മോഹകശക്തിയാൽ മുമ്പേതന്നെ വിഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെ വഴിതെറ്റിക്കാൻ സ്വയം ഈശ്വരനെന്ന് വഞ്ചകമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഭഗവദ്സവിധത്തിലുള്ളവരും, ഭഗവാനെ അഭയം പ്രാപിച്ചവരും മോഹകശക്തിയാൽ വശീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല. ആകയാൽ അവർ, ഞാനെന്നും, എന്റേതെന്നുമുള്ള മിഥ്യാബോധത്തിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രരാകുന്നു. അതിനാൽ അവർ കൃത്രിമ ഈശ്വരനെ അംഗീകരിക്കുകയോ, പരമോന്നത ഭഗവാന് തുല്യമായി സ്വയം ഭാവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. സംഭ്രാന്തനായ വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് ഈ ശ്ലോകത്തിൽ വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു.
(ശ്രീമദ് ഭാഗവതം 2/5/13 ഭാവാർത്ഥം)

ശ്രീമദ് ഭാഗവതം രണ്ടാം സ്കന്ധം അഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ പതിമൂന്നാം ശ്ലോകത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള സംഗ്രഹീത രൂപം താഴെ നൽകുന്നു:
പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷനായ ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയുടെ ബഹിരംഗശക്തിയായ മായയുടെ സ്വഭാവത്തെയും, ആ മായയാൽ വിഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെട്ട ജീവാത്മാക്കളുടെ അവസ്ഥയെയും കുറിച്ചാണ് ഈ ഭാഗം പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ഭഗവാന്റെ അദമ്യമായ മായാശക്തിക്ക് ഭൗതിക ലോകത്തെ മുഴുവൻ വശീകരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിലും ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിൽക്കാൻ അവൾക്ക് ലജ്ജയാണെന്ന ഗഹനമായ തത്വം ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
ശ്ലോക സന്ദർഭം ഈ സന്ദർഭത്തിൽ, സൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മദേവൻ നാരദമഹർഷിയോട് സംസാരിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയെയും ഭഗവാന്റെ മായാശക്തിയെയും കുറിച്ചുള്ള നാരദമഹർഷിയുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടിയായി, ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയുടെ പരമമായ സ്ഥാനത്തെയും മായയുടെ സ്വാധീനത്തെയും ബ്രഹ്മദേവൻ വിവരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
വിഷയം
മായയുടെ ലജ്ജ: ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയുടെ മുന്നിൽ നേരിട്ട് നിൽക്കാൻ തക്ക ശക്തിയില്ലാത്തതിനാൽ മായ ഭഗവാന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും അകന്നുനിൽക്കുന്നു (ലജ്ജിക്കുന്നു).
അജ്ഞതയുടെ സ്വാധീനം: ഭഗവാന്റെ പിന്നിലുള്ള അന്ധകാരത്തിൽ (അജ്ഞതയിൽ) നിലകൊള്ളുന്ന മായയ്ക്ക് ജീവാത്മാക്കളെ വഴിതെറ്റിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ ശക്തിയുണ്ട്.
അഹങ്കാരവും മമതയും: മായയാൽ മോഹിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരുടെ പ്രധാന ലക്ഷണം ‘ഞാൻ’ എന്നും ‘എന്റേത്’ എന്നുമുള്ള മിഥ്യാബോധമാണ്.
അസംബന്ധ സംഭാഷണങ്ങൾ: വിഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തികൾ നിരർത്ഥകവും ശാസ്ത്രവിരുദ്ധവുമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു. അസംബന്ധമായ ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളെ വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല.
നിരീശ്വര സംസ്കാരം: ‘ഞാൻ’, ‘എന്റേത്’ എന്ന തെറ്റായ ബോധമാണ് നിരീശ്വരവാദപരമായ സംസ്കാരത്തിന് അടിത്തറ പാകുന്നത്.
വ്യാജ ഈശ്വരന്മാർ: മോഹകശക്തിയാൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടവർ യഥാർത്ഥ ഈശ്വരനെ അറിയാതെ കൃത്രിമ ഈശ്വരന്മാരെ അംഗീകരിക്കുകയോ, സ്വയം ഈശ്വരനെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.
മോചനം: ഭഗവാനെ പൂർണ്ണമായും അഭയം പ്രാപിച്ചവരെ മായാശക്തിക്ക് വശീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർ മിഥ്യാബോധത്തിൽ നിന്നും സ്വതന്ത്രരായിരിക്കും.
ഉപസംഹാരം
ഭഗവാൻ ശ്രീഹരിയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മായയുടെ വശീകരണശക്തിയിൽ നിന്നും ‘ഞാൻ’, ‘എന്റേത്’ എന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നും മോചനം സാധ്യമാകൂ എന്ന് ഈ ഭാഗം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തി ഭൗതികമായ മിഥ്യാഭിമാനങ്ങളിൽ മുഴുകി അസംബന്ധങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അയാൾ മായയാൽ വിഭ്രമിപ്പിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഈ ശ്ലോകം സഹായിക്കുന്നു.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
Discover more from ശുദ്ധ ഭക്തി
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
