ശ്രീ കൃഷ്ണ ഗുണാമൃതം
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം പത്താം സ്കന്ധത്തിൽ നിന്നുള്ള പരാമർശങ്ങൾ
ശ്രീനാരദ ഉവാച
നൈവാദ്ഭുത ത്വയി വിഭോfഖിലലോകനാഥേ
മൈത്രീ ജനേഷു സകലേഷു ദമഃ ഖലാനാം
നിഃശ്രേയസായ ഹി ജഗത്സ്ഥിതിരക്ഷണാഭ്യാം
സ്വൈരാവതാര ഉരുഗായ വിദാമ സുഷ്ഠു
വിവർത്തനം
ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു: മഹാപ്രഭോ, ലോകൈകനാഥനായ അങ്ങ് എല്ലാവരുടേയും മിത്രവും അതേസമയം ഖലന്മാരെ അടക്കുന്നവനുമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തെ രക്ഷിച്ച് പരിപാലിച്ച് പരമോന്നത നന്മ പ്രദാനം ചെയ്യാനായണ് അങ്ങയുടെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അങ്ങ് അവതരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ അങ്ങയുടെ മഹിമാനങ്ങൾ പരക്കെ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു.
ഭാവാർത്ഥം
വിശ്വനാഥചക്രവർത്തി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുംപോലെ സർവ്വജീവജാലങ്ങളും ഭഗവാൻ സേവകരാണ്. തെളിവായി അദ്ദേഹം പദ്മപുരാണത്തിൽ നിന്ന് ഈ ശ്ലോകം ഉദ്ധരിക്കുന്നു:
അകാരണോച്യതേ വിഷ്ണുഃ ശ്രീർ രുകാരേണ കഥ്യതേ
മകാരസ് തു തയോർ ദാസഃ പഞ്ചവംശഃ പ്രകീർത്തിതഃ
“(ഓം എന്ന മന്ത്രത്തിൽ) അ എന്ന അക്ഷരം വിഷ്ണുവിനെയും ഉ എന്നത് ലക്ഷ്മീദേവിയെയും മ എന്നത് അവരുടെ സേവകനായ ഇരുപത്തഞ്ചാം മൂലകത്തെയും കുറിക്കുന്നു.” ഇരുപത്തഞ്ചാം മൂലകം ജീവാത്മാവാണ്. എല്ലാ ജീവാത്മാക്കളുടെയും യഥാർത്ഥ മിത്രമാണ് ഭഗവാൻ. ജരാസന്ധനെപ്പോലുള്ള മത്സരബുദ്ധികളായ വ്യക്തികളെ ശിക്ഷിക്കുമ്പോൾ പോലും ഭഗവാൻ ശുദ്ധസൗഹൃദമാണ് പ്രകടമാക്കുന്നത്. കാരണം ഭഗവാന്റെ ശിക്ഷയും അനുഗ്രഹവും ജീവാത്മാവിന്റെ ശ്രേയസ്സിനു വേണ്ടിയാണ്.
ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ നാരദമഹർഷി ഭഗവാന്റെ അപ്രമേയമായ ലീലകളെയും മഹിമകളെയും സ്തുതിക്കുന്ന സന്ദർഭമാണിത്. ഭഗവാൻ ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഏക നാഥനാണെന്നും, അവിടുത്തെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയും—അത് അനുഗ്രഹമാകട്ടെ ശിക്ഷയാകട്ടെ—സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും മംഗളത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്നും ഈ ഭാഗം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മായാവാദ ദർശനങ്ങൾക്ക് വിപരീതമായി, ഭഗവാൻ ഒരു വ്യക്തിയാണെന്നും (പുരുഷൻ), ജീവാത്മാക്കൾ അവിടുത്തെ നിത്യ സേവകരാണെന്നുമുള്ള വൈഷ്ണവ സിദ്ധാന്തമാണ് ഇവിടെ ഉറപ്പിക്കുന്നത്.
വിഷയം: ഭഗവാന്റെ പരമമൈത്രിയും അവതാരലക്ഷ്യവും
1. വൈരുധ്യങ്ങളുടെ സങ്കലനം: ഭഗവാൻ സകല ജനങ്ങളുടെയും മിത്രമാണെന്ന് പറയപ്പെടുമ്പോഴും, ഖലന്മാരെ (ദുഷ്ടന്മാരെ) അദ്ദേഹം ദമിപ്പിക്കുന്നു അഥവാ അടക്കുന്നു. ഇത് പരസ്പരവിരുദ്ധമായി തോന്നാമെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭഗവാന്റെ പരമമായ കാരുണ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണിത്. ഒരു പിതാവ് തന്റെ മകനെ സ്നേഹിക്കുകയും എന്നാൽ തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ ഖലന്മാരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ അവരുടെ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് അവർക്ക് മുക്തി നൽകുന്നു.
2. സ്വൈരാവതാരം: ഭഗവാൻ ഈ ലോകത്ത് അവതരിക്കുന്നത് ഭൗതികമായ കർമ്മബന്ധനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് (സ്വൈരാവതാരം). ജഗത്തിന്റെ സ്ഥിതിയും രക്ഷണവുമാണ് അവിടുത്തെ ലക്ഷ്യം. ഈ മനോഹരമായ ലീലകൾ കാരണമാണ് ഭഗവാൻ ‘ഉരുഗായൻ’ (മഹത്തായ ഗീതങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവൻ) എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
3. അക്ഷരരഹസ്യവും ജീവസ്വരൂപവും: വിശ്വനാഥ ചക്രവർത്തി ഠാക്കൂർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നതുപോലെ, പ്രണവമന്ത്രത്തിലെ (ഓം) അക്ഷരങ്ങൾ ഭഗവാനും ജീവനും തമ്മിലുള്ള നിത്യബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു:
‘അ’ (അകാരം): സർവ്വകാരണഭൂതനായ വിഷ്ണുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
‘ഉ’ (ഉകാരം): ഭഗവാന്റെ ശക്തിയായ ശ്രീലക്ഷ്മി ദേവിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
‘മ’ (മകാരം): ഭഗവാന്റെയും ലക്ഷ്മിദേവിയുടെയും നിത്യസേവകനായ ഇരുപത്തഞ്ചാം മൂലകത്തെ അഥവാ ജീവാത്മാവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഭഗവാൻ വിഭുവും (മഹാനും), ജീവാത്മാവ് അവിടുത്തെ അംശമായ അണുവും സേവകനുമാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഉപസംഹാരം
ഭഗവാന്റെ സൗഹൃദം ഭൗതികമായ ലാഭനഷ്ടങ്ങൾക്ക് അപ്പുറമാണ്. ജരാസന്ധനെപ്പോലെയുള്ള ശത്രുക്കളോട് യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും ഭഗവാൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ സൗഹൃദമാണ്; കാരണം അവിടുത്തെ കൈകളാൽ വധിക്കപ്പെടുന്നത് പോലും ആ ജീവാത്മാവിന്റെ പരമമായ ശ്രേയസ്സിനും (നിഃശ്രേയസം) മോക്ഷത്തിനുമാണ് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. ഭഗവാൻ എല്ലാവരുടെയും സുഹൃത്തും, രക്ഷകനും, ആരാധനാമൂർത്തിയുമാണെന്ന് ഈ വരികൾ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
