ശ്ലോകം 33
പ്രഹസിതം ബഹുലാധരോഷ്ഠ-
ഭാസാരുണായിതതനുദ്виജകുന്ദപങ്ക്തി
ധ്യായേത് സ്വദേഹകുഹരേവസിതസ്യ വിഷ്ണോർ-
ഭക്ത്യാർദ്രയാർപ്പിതമനാ ന പൃഥഗ് ദിദ്യക്ഷേത്
വിവർത്തനം
യോഗി, ഭക്തിവാത്സല്യങ്ങളിൽ കുതിർന്ന് ഹൃദയാന്തരങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിൻ്റെ ചിരിയിന്മേൽ ധ്യാനനിമഗ്നനാകണം. വിഷ്ണുവിന്റെ പുഞ്ചിരി അത്രമേൽ ഹൃദ്യമാകയാൽ അതിന്മേൽ അനായാസം ധ്യാനിക്കുവാൻ സാധിക്കും. പരമോന്നതനായ ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുല്ലമൊട്ടുകൾക്ക് സദൃശമായ ദന്തനിരകൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അധരകാന്തിയാൽ അരുണാഭമാകുന്നത് കാണാൻ കഴിയും. ഒരിക്കൽ അതിന്മേൽ ഭക്തി ഉറപ്പിക്കുന്ന യോഗിക്ക് പിന്നീടൊരിക്കലും മറ്റൊന്നും കാണുവാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടാകില്ല.
ഭാവാർത്ഥം
യോഗി, ഭഗവാൻ്റെ മന്ദസ്മിതം വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവം പഠിച്ച ശേഷം അത് ദർശിക്കണമെന്ന് ശുപാർശ ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ നിർവ്യക്തികനല്ലെന്ന് സ്പഷ്ടമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നതാകുന്നു, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മന്ദഹാസം, തുറന്ന ചിരി, മുഖം, ചുണ്ടുകൾ, പല്ലുകൾ എന്നിവകളിന്മേലുളള ധ്യാനത്തിൻ്റെ ഈ വിശേഷാൽ വിവരണം. ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പുഞ്ചിരിമേലോ തുറന്ന ചിരിമേലോ ധ്യാനിക്കണമെന്ന് ഇവിടെ പ്രത്യേകം എടുത്തു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭക്തൻ്റെ ഹൃദയം സമ്പൂർണമായി ശുദ്ധമാക്കുവാൻ മറ്റൊരു പ്രവൃത്തിയുമില്ല. ചിരിക്കുമ്പോൾ മുല്ലമൊട്ടുകൾക്ക് സദൃശമായ കൊച്ചുപല്ലുകൾ, ചുവന്ന ചുണ്ടുകളുടെ ശോഭയാൽ അരുണാഭമാകുമെന്നതാണ് വിഷ്ണുവിൻ്റെ ചിരിയുടെ പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുന്ദരമായ മുഖം ഹൃദയത്തിനുളളിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ യോഗി സമ്പൂർണ സംതൃപ്തനാകും. മറ്റു വാക്കുകളിൽ, ഭഗവാൻ്റെ സുന്ദര രൂപം തന്നിൽ ദർശിക്കുന്നതിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ ഒരുവനെ ഭൗതികാകർഷണങ്ങളൊന്നും ശല്യപ്പെടുത്തുകയേയില്ല.
(ശ്രീമദ് ഭാഗവതം 3.28.33)
ഭഗവാൻ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയഹാരിയായ മന്ദസ്മിതത്തെ ഭക്തിപൂർവ്വം ധ്യാനിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെയും, ആ രൂപഭംഗി ഭക്തനിൽ വരുത്തുന്ന പരമമായ സംതൃപ്തിയെയും കുറിച്ചാണ് ഈ ഭാഗത്തിൽ വിവരിക്കുന്നത്. ഭൗതിക ആകർഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറി ഭഗവദ്രൂപത്തിൽ മനസ്സ് അർപ്പിക്കുന്ന ഒരു യോഗിയുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ശ്ലോക സന്ദർഭം
ഈ ശ്ലോകത്തിൽ, കപിലദേവൻ തന്റെ മാതാവായ ദേവഹൂതിക്ക് ഭക്തിയോഗത്തിന്റെ മാർഗ്ഗങ്ങളെയും ഭഗവദ് സ്വരൂപത്തെ ധ്യാനിക്കേണ്ട ക്രമത്തെയും കുറിച്ച് വിവരിച്ചു നൽകുന്നു. ഭഗവാൻ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ മന്ദഹാസത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം എങ്ങനെയാണ് ഒരു യോഗിയുടെ ഹൃദയത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതെന്നും, ആ ദിവ്യാനുഭൂതി ലഭിക്കുന്ന ഒരു ഭക്തൻ മറ്റൊന്നും കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത വിധം ഭഗവാനിൽ ലയിക്കുന്നതെന്നും ഇതിൽ വിശദമാക്കുന്നു.
വിഷയം
ഭഗവാന്റെ സാകാര രൂപം: ഭഗവാൻ നിർവ്യക്തികനല്ല (നിരാകാരനല്ല) എന്ന് ഈ ശ്ലോകവും ഭാവാർത്ഥവും വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വ്യക്തമായ മുഖവും, ചുണ്ടുകളും, പല്ലുകളും, മന്ദഹാസവുമുണ്ട്.
മന്ദസ്മിതത്തിന്റെ പ്രത്യേക സൗന്ദര്യം: ഭഗവാൻ വിഷ്ണു പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മുല്ലമൊട്ടുകൾക്ക് സദൃശമായ അവിടുത്തെ ദന്തനിരകൾ ചുവന്ന അധരങ്ങളുടെ കാന്തിയാൽ അരുണാഭമായി (ചുവപ്പ് കലർന്നതായി) ശോഭിക്കുന്നു.
ധ്യാന ക്രമം: യോഗി ഭഗവാന്റെ മന്ദസ്മിതത്തെയും തുറന്ന ചിരിയെയും വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പഠിച്ച ശേഷം, തന്റെ ഹൃദയാന്തരങ്ങളിൽ അതിന്മേൽ ധ്യാനനിമഗ്നനാകണം.
ഹൃദയ ശുദ്ധീകരണം: ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തെ സമ്പൂർണ്ണമായി ശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ ഭഗവാന്റെ ഈ പുഞ്ചിരിമേലുള്ള ധ്യാനത്തെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ മറ്റൊരു പ്രവൃത്തിയുമില്ല.
പരമ സംതൃപ്തി: സുന്ദരമായ ആ ഭഗവദ്മുഖം ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന യോഗി സമ്പൂർണ്ണ സംതൃപ്തി നേടുന്നു.
ഭൗതിക വിരക്തി: ഭഗവാന്റെ പരമ സുന്ദരമായ രൂപം ദർശിക്കുന്നതിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഒരുവനെ പിന്നീട് യാതൊരുവിധ ഭൗതികാകർഷണങ്ങളും ശല്യപ്പെടുത്തുകയില്ല.
ഭഗവാൻ ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ മന്ദഹാസത്തെ ഭക്തിപൂർവ്വം ഹൃദയത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന യോഗിക്ക് ഭൗതിക ലോകത്തിലെ മറ്റൊന്നും കാണുവാനോ അനുഭവിക്കുവാനോ ഉള്ള ആഗ്രഹമുണ്ടാകില്ല. ഭഗവാന്റെ ഈ സാകാര രൂപത്തിലുള്ള ധ്യാനം ഭക്തനെ സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മസംതൃപ്തിയിലേക്കും പരമമായ ഭക്തിയിലേക്കും നയിക്കുന്നു.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About The Author
Discover more from ശുദ്ധ ഭക്തി
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
