“ക്ഷേത്രത്തിൽ സ്ത്രീകളോടൊത്ത് നാമം ജപിക്കാൻ വിമുഖതയോ? ഭക്തന്റെ ചോദ്യവും പ്രഭുപാദരുടെ ഉത്തരവും

ഭക്തൻ: പ്രഭുപാദ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഭക്തന്മാർ പറയാറുണ്ട്, അവർക്ക് ക്ഷേത്രമുറിയിൽ സ്ത്രീകളുമായി ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് നാമജപം നടത്തുവാൻ താല്പര്യമില്ലെന്ന്.

പ്രഭുപാദർ: എങ്കിലവൻ പാമരനാണ്. അവൻ ഭക്തനല്ല. ക്ഷേത്രത്തോട് വിമുഖത കാണിച്ച്, പുറത്തുപോയാൽ സുഖം കിട്ടുമെന്ന് കരുതുന്ന ഒരാളെ എങ്ങനെയാണ് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്? അവൻ ഏതുതരം ഭക്തനാണ്? അവൻ ഒരു ഭക്തനേയല്ല.

ഭക്തൻ: ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്, ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ സ്ത്രീകളോടൊത്ത് നാമം ജപിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്നാണ്. ഞാൻ ഇത് മുൻപും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവൻ പറയും, “എനിക്ക് സ്ത്രീകൾ ഇരിക്കുന്ന മുറിയിലിരുന്ന് ജപിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് അവരിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനാണ് ഇഷ്ടം.”

പ്രഭുപാദർ: അതിനർത്ഥം അവൻ പുരുഷനെന്നും സ്ത്രീയെന്നും ഭേദബുദ്ധിയോടെ കാണുന്നു എന്നാണ്. അവൻ ഇതുവരെ പണ്ഡിതനായിട്ടില്ല. ‘പണ്ഡിതാ സമദർശിനഃ’ (ഭഗവദ്ഗീത 5.18 – ജ്ഞാനികൾ എല്ലാവരെയും സമഭാവനയോടെ ദർശിക്കുന്നു). അവൻ ഒരു മൂഢനാണ്, അത്രതന്നെ. അങ്ങനെയുള്ളവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് എന്ത് വിലയാണുള്ളത്? “അവിടെയൊരു സ്ത്രീയുണ്ട്, അവൾ എന്റെ മാതാവാണ്” എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും ചിന്തിക്കണം. അത്രമാത്രം. ‘മാതൃവത് പരദാരേഷു’ (ചാണക്യപണ്ഡിതൻ – പരസ്ത്രീകളെ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ കരുതുക). അങ്ങനെയെങ്കിൽ പിന്നെന്താണ് തടസ്സം? നിങ്ങളുടെ മാതാവിനൊപ്പം ഇരുന്ന് നിങ്ങൾ നാമം ജപിക്കുന്നു എന്ന് വിചാരിക്കുക, അതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? എന്നാൽ അവന് അത്രത്തോളം ആത്മബലമില്ലെങ്കിൽ അവൻ വനത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ. അവൻ എന്തിനാണ് നെയ്‌റോബി (ആഫ്രിക്കയിലെ ഒരു പ്രമുഖ നഗരം) നഗരത്തിൽ ജീവിക്കുന്നത്? നഗരവീഥികളിൽ എത്രയോ സ്ത്രീകളുണ്ട്. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചാണോ തെരുവിലൂടെ നടക്കുക? (ചിരി). ഇതൊക്കെ കേവലം ഭോഷ്കാണ്. അവർ പാമരന്മാരാണ്. അവർ ഭക്തരല്ല; വെറും മൂഢന്മാർ മാത്രം. (നെയ്‌റോബിയിലെ ഒരു പ്രഭാതസഞ്ചാര സംഭാഷണത്തിൽ നിന്ന്, 1975 നവംബർ 2).

എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ ഇവിടെ നടന്നുപോരുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. പുതിയ പരിപാടികൾ കണ്ടുപിടിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണോ നമ്മുടെ ഒരേയൊരു ജോലി? നമുക്ക് ഇതിനകം തന്നെ ശ്രേഷ്ഠമായ വൈഷ്ണവ മര്യാദകളുണ്ട്. അത് മധ്വാചാര്യർക്കും രാമാനുജാചാര്യർക്കും പര്യാപ്തമായിരുന്നു; ചൈതന്യമഹാപ്രഭുവിനും ഷഡ്‌ഗോസ്വാമിമാർക്കും ഭക്തിവിനോദ ഠാക്കൂറിനും എന്റെ ഗുരുമഹാരാജാവായ ഭക്തിസിദ്ധാന്ത സരസ്വതിക്കും എനിക്കും നമ്മുടെ പരമ്പരയിലെ എല്ലാ വലിയ വലിയ മഹാത്മാക്കൾക്കും ആചാര്യന്മാർക്കും അത് മതിയായിരുന്നു. എന്നിരിക്കെ, എന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് മാത്രം അത് പോരാതെ വരികയും അവർ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്തിനാണ്? ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് സ്ത്രീകൾ നാമം ജപിക്കാൻ പാടില്ലെന്നും അവർക്ക് ആരതി ഉഴിയാൻ കഴിയില്ലെന്നും മറ്റും ആരാണ് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്? സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം അവരിൽ ചഞ്ചലത ഉണ്ടാക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ ബ്രഹ്മചാരികൾ വനത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ. ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയുള്ള രീതികൾ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ക്ഷേത്രത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ബ്രഹ്മചാരികൾക്ക് നിലകൊള്ളാൻ സാധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവർ ന്യൂയോർക്ക് (അമേരിക്കയിലെ ഒരു വൻനഗരം) നഗരത്തിൽ താമസിക്കാതെ കാട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ് വേണ്ടത്. കാരണം ന്യൂയോർക്കിൽ എത്രയോ സ്ത്രീകളുണ്ട്, അവർക്ക് സ്ത്രീകളെ കാണാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ സാധിക്കും? സ്ത്രീകളെ കണ്ട് ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിളകുന്നവർക്ക് ഏറ്റവും ഉചിതമായ കാര്യം, സ്ത്രീകളുടെ നിഴൽ പോലും ഏൽക്കാത്ത വനത്തിലേക്ക് പോവുക എന്നത് മാത്രമാണ്. (ഏകായനിക്ക് എഴുതിയ കത്ത്, 1972 ഡിസംബർ 3).


🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆