ഒരിക്കൽ, വിദുരപത്നി സ്നാനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന വേളയിൽ, പെട്ടെന്നാണ് ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാൻ അവിടെ എഴുന്നള്ളിയത്. അവിടുന്ന് പടിയ്ക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവരെ പേരെടുത്തു വിളിച്ചു. മധുരമനോഹരമായ ആ ദിവ്യനാദം ശ്രവിച്ചമാത്രയിൽ, ഭഗവദ്പ്രേമത്തിൽ മുഴുകിയ ആ സാധ്വി ബാഹ്യബോധമെല്ലാം മറന്നുപോയി. ഭഗവാനെ ദർശിക്കാനുള്ള ആതുരതയാൽ, വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിൽപ്പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവർ ഗൃഹത്തിന് വെളിയിലേക്ക് ഓടിവന്നു. പരമപുരുഷനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ദർശിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ ഉള്ളം പരമാനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞു. തന്നിൽ പരമാനുരക്തയായ ആ ഭക്തയെ കണ്ടപ്പോൾ ഭഗവാനും അത്യധികം പ്രീതനായി. അവിടുന്ന് ഉടനടി തന്റെ തോളിലുണ്ടായിരുന്ന പട്ടുചാദരം (ഉത്തരീയം) ആ മാതാവിന് ദേഹം മറയ്ക്കുവാനായി സമർപ്പിച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ മാത്രമാണ് ആ പതിവ്രതയ്ക്ക് ബാഹ്യബോധം തിരിച്ചുകിട്ടിയതും, അവർ വേഗത്തിൽ അകത്തുപോയി യഥാവിധി വസ്ത്രം ധരിച്ചെത്തിയതും.
ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്റെ സവിധത്തിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ വിദുരപത്നിയുടെ മനസ്സിൽ കടുത്ത ലജ്ജ തോന്നിയിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു: “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മായി, എനിയ്ക്ക് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു.” ഭഗവാന്റെ വാക്യം കേട്ട ഭക്ത ഉടനടി കുറച്ചു പഴങ്ങൾ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. എന്നാൽ, കൃഷ്ണനോടുള്ള അത്യഗാധമായ വാത്സല്യത്തിലും ഭക്തിപ്രേമത്തിലും ലയിച്ചുപോയ അവർ, ആത്മവിസ്മൃതിയാൽ പഴത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ കാമ്പ് കളഞ്ഞ് തൊലിയാണ് ഭഗവാന് ഭക്ഷിപ്പാനായി നൽകിയത്. ഭക്തവത്സലനായ ശ്രീകൃഷ്ണനാകട്ടെ, തന്റെ ഭക്തയോടുള്ള അളവറ്റ സ്നേഹത്താൽ ആ പഴത്തൊലി അത്യന്തം ആനന്ദത്തോടെ ഭുജിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്താണ് വിദുരർ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നത്. അവിടെ നടക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് കണ്ട അദ്ദേഹം ഭാര്യാമണിയെ കഠിനമായി ശാസിച്ചു. തന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ വലിയ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ വിദുരപത്നി കൂടുതൽ ലജ്ജിതയായിത്തീർന്നു.
ഭഗവാനോടുള്ള അത്യഗാധമായ ഭക്തിപ്രേമം നിമിത്തമാണ് തന്റെ പത്നി പഴത്തൊലി നൽകിയതെന്നും, പരമനാഥൻ ആ സ്നേഹഭാവം ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് അത് സ്വീകരിച്ചതാണെന്നും വിദുരർക്ക് ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിലിരുന്ന് പഴത്തിന്റെ തൊലി കളഞ്ഞ് ഭക്തിപൂർവ്വം കാമ്പ് അടർത്തി ഭഗവാന് നൽകുവാൻ തുടങ്ങി. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്ന മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി.
വിദുരർ ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ പ്രിയ കൃഷ്ണാ, എന്റെ പത്നി അങ്ങേയ്ക്ക് പഴത്തൊലി നൽകി വലിയ കഷ്ടപ്പാടുണ്ടാക്കിയല്ലോ.” അതിന് ഭഗവാൻ മന്ദഹാസത്തോടെ പ്രফুল্লനായി മറുപടി നൽകി: “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മാവാ, അങ്ങ് എനിയ്ക്ക് ഈ പഴങ്ങൾ നൽകി സന്തോഷിപ്പിച്ചു എന്നത് നേരുതന്നെ. എന്നാൽ അല്പം മുൻപ് ആ പഴത്തൊലിയിൽ നിന്നും എനിയ്ക്ക് ലഭിച്ച ആ ദിവ്യമായ രുചി ഈ പഴത്തിനില്ല. അത്രമേൽ അത്ഭുതകരമായൊരു സ്വാദ് ഞാൻ ഇതിനുമുൻപ് ഒരിയ്ക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല!”
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ വിദുരപത്നിയുടെ ലജ്ജ അതിരുകടന്നു. അവർ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു: “കഷ്ടം! ഞാൻ ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? യാതൊരു വിവേകവുമില്ലാതെ കൃഷ്ണന് പഴത്തൊലി എടുത്തു നൽകിയ എന്റെ ഈ കൈകൾ ഞാൻ വെട്ടിമാറ്റേണ്ടതുണ്ടോ? അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് എന്ത് വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും? എന്റെ ഈ മൂഢത്വം എനിയ്ക്ക് വലിയ മാനസികവിഷമമാണ് വരുത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.”
യഥാർത്ഥത്തിൽ, വിദുരപത്നി സമർപ്പിച്ച പഴത്തൊലിയും വിദുരർ സമർപ്പിച്ച പഴവും ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന് ഒരുപോലെ പ്രിയങ്കരമായിരുന്നു. എന്തെന്നാൽ, പരമപുരുഷനായ ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരുടെ ബാഹ്യമായ വസ്തുക്കളെയല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ ഹൃദയത്തിലെ നിർമ്മലമായ ഭക്തിഭാവത്തെയും സ്നേഹത്തെയുമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. പരമനാഥനോട് അനന്യമായ ഭക്തിയും പ്രേമവുമുള്ള ഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രമേ ഈ ദിവ്യരഹസ്യത്തിന്റെ പൊരുൾ ഗ്രഹിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ഭഗവദ്ഭക്തി ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ താളുകളിൽ ഈ ലീല അത്യധികം പ്രസിദ്ധമാണ്. ഭഗവാനോടുള്ള പരമപ്രേമമെന്ന മഹാധനത്തിന്റെ സ്വരൂപം എന്തെന്ന് കാട്ടിത്തരുവാൻ മാത്രമാണ് ഈ ചെറിയ വിവരണത്തിലൂടെ ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചത്.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹരേ ഹരേ
ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
